«Πολύ δύσκολη χρονιά το 2025, αλλά το 2026 θα είναι δυσκολότερο». Αυτό είπε στους Ιταλούς η Τζόρτζια Μελόνι. Απαισιόδοξη πρόβλεψη αλλά οι ηγέτες δεν είναι για να χαϊδεύουν αυτιά και να ωραιοποιούν καταστάσεις. Δε γνωρίζω αν η οικονομική κατάσταση της Ιταλίας δικαιολογεί μία τέτοια δήλωση, όμως το διεθνές περιβάλλον τη δικαιολογεί απόλυτα. Και αυτό αφορά και την πατρίδα μας.
Οι προσπάθειες που καταβάλλονται για την ειρήνη στην Ουκρανία είναι σημαντικές, όμως είναι αμφίβολο αν θα φέρουν άμεσα αποτέλεσμα. Η απόσταση που χωρίζει τα δύο στρατόπεδα είναι μεγάλη και αυτό φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού.
Η Ουκρανία καλείται να κάνει εδαφικές παραχωρήσεις που δεν τις αντέχει και η Ρωσία χωρίς αυτές τις παραχωρήσεις δε συμφωνεί.
Το αξιοπερίεργο είναι πως ο «διαιτητής» του αγώνα, ο Ντόναλντ Τραμπ, είναι «στημένος». Σφυρίζει διαρκώς υπέρ του Πούτιν. Έτσι, απαιτεί από τον Ζελένσκι να παραδώσει εδάφη τα οποία ο ρωσικός στρατός, πολεμώντας επί τέσσερα χρόνια, δεν μπόρεσε να κατακτήσει.
Η πλειοψηφία των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αποδεχτεί τη θεωρία πως η Ρωσία μετά την Ουκρανία θα καταπιεί σε πρώτη φάση και τις Βαλτικές χώρες, ευθύς ως αισθανθεί έτοιμη γι’ αυτό το κτύπημα.
Είναι ένα σενάριο το οποίο υποστηρίζουν και μυστικές υπηρεσίες δυτικών κρατών, καθώς αναλύουν τα οικονομικά και στρατιωτικά δεδομένα της Ρωσίας, μα πάνω απ’ όλα εκτιμούν πως ο Πούτιν επιθυμεί μέσα στο νέο διεθνές περιβάλλον την αναβίωση του ρωσικού imperium.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως σταδιακά αρχίζει να επικρατεί στον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης η ιδέα για μία πολεμική οικονομία, δηλαδή για μία οικονομία των εξοπλισμών και των προηγμένων τεχνολογικά στρατιωτικών συστημάτων.
Αν οι πολιτικές και οι οικονομικές ελίτ καταλήξουν τελικά σε αυτήν την στρατηγική απόφαση θα μιλάμε πλέον για μία άλλη Ευρώπη, με πολλές όμως κοινωνικές αναταράξεις. Πολεμική οικονομία και κοινωνικό κράτος πολύ δύσκολα θα συμβαδίσουν.
Ίσως κάτι τέτοιο είχε κατά νου η Ιταλίδα πρωθυπουργός, όταν κατέθετε την απαισιοδοξία της πριν από λίγες μέρες. Υπ’ όψιν πως η Τζόρτζια Μελόνι προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες. Και σε αυτή του Ντόναλντ Τραμπ και σε αυτή της πλειοψηφίας των ηγετών της ΕΕ.
Αυτή είναι η λιγότερο απαισιόδοξη ματιά για το 2026. Διότι υπάρχει και η άλλη, η ακόμα πιο απαισιόδοξη, που υποστηρίζει ότι η Ρωσία, αν συνεχιστεί ο πόλεμος, θα αναγκαστεί να τον κλιμακώσει, με άγνωστο το μέγεθος και κυρίως το είδος της κλιμάκωσης. Ο καθένας καταλαβαίνει ό,τι νομίζει.
Αλλά και στη Μέση Ανατολή η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Απλώς καταγράφω μέτωπα. Στη Συρία ο επίσημος στρατός που υποστηρίζεται από την Τουρκία έχει απέναντί του τον στρατό των Κούρδων και τις πολιτοφυλακές των Δρούζων και των Αλαουιτών.
Στο Λίβανο η Χεζμπολάχ αρνείται να αφοπλιστεί, ο στρατός του Λιβάνου αδυνατεί να την αφοπλίσει και οι Ισραηλινοί απειλούν με περιορισμένη εισβολή. Στη Γάζα ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς γίνεται, ενώ όλα δείχνουν πως το Ιράν προσπαθεί να ξαναστήσει στα πόδια του το πυρηνικό πρόγραμμα. Δηλαδή στην Μέση Ανατολή είναι μια «ωραία ατμόσφαιρα».
Και όλα αυτά αφορούν μόνον δύο μέτωπα. Διότι τα τύμπανα του πολέμου ηχούν και σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Δυστυχώς!