Το νέο βιβλίο του Νίκου Κωνσταντινίδη: «Ηλιαχτίδα μέσα από τα χαλάσματα»

Ένα μυθιστόρημα που πραγματεύεται την προσφυγιά, την ελπίδα, την αγάπη, την ειρήνη, την ανθρωπιά, είναι το νέο πόνημα του Νίκου Κωνσταντινίδη. Πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος είναι τέσσερα αδέρφια μιας χριστιανικής οικογένειας προσφύγων από την Παλαιστίνη, που ξεριζώνεται από την πατρίδα της και που λόγω δυσμενών συγκυριών, σκορπίζονται σε διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες.

Μέσα στις σελίδες του βιβλίου αποκαλύπτονται οι όψεις και τα τραύματα της προσφυγικής ζωής, ανεξάρτητα από χρονικές και γεωγραφικές παραμέτρους.

Κάθε ξεριζωμός του ανθρώπου από τη γη που τον έθρεψε και τα παράθυρα που του έδειξαν το πρώτο φως είναι οδυνηρός. Ο διωγμός από την πατρίδα είναι όπως ο χωρισμός δύο σιαμαίων αδερφών.

Το να αποχωρίζεσαι τους τάφους των γονιών σου και να εξαναγκάζεσαι να δραπετεύσεις σε ξένα μέρη είναι μισός θάνατος, που τον αισθάνεσαι σαν προδοσία της γης των προγόνων σου.

Ο αποχωρισμός από τα μέρη όπου έζησες τις παιδικές χαρές σου είναι μαχαιριά βαθιά στην πληγή σου. Το να χάνεσαι βίαια από τα πρόσωπα που συνδέεσαι με αίμα αδερφικό είναι τραύμα μη ιάσιμο.

Όπως δηλώνει ο συγγραφέας Νίκος Κωνσταντινίδης η ζωή είναι κύκλος και με κύκλους της γης γύρω από τον ήλιο μετριέται. Με ένα κλάμα ξεκινά η ζωή και με ένα άλλο τελειώνει. Το πρώτο είναι το χαρούμενο της γέννας, όταν γεννιέται ένα παιδί και το τελευταίο είναι το λυπητερό κλάμα της φυγής του ανθρώπου από τη ζωή. Δύο είναι και οι βασικές συντεταγμένες μέσα στις οποίες ορίζεται η ζωή του ανθρώπου: Η Ανατολή και η Δύση. Το φως και το σκοτάδι. Κάθε άνθρωπος βλέπει τον κόσμο με τη δική του ματιά και τον πλάθει ανάλογα με τον συγκινησιακό νου και την ευαισθησία που έχει. Έτσι, τα αρνητικά άτομα πολλαπλασιάζουν τον αρνητισμό τους, ενώ τα θετικά αυξάνουν τον θετικισμό τους. Μαγνήτης με ψυχή είναι ο άνθρωπος, που έλκει και απωθεί συγχρόνως, αναλόγως με το ποιόν του. Εκείνος που δεν βλέπει καθόλου δεν είναι ο τυφλός, αλλά ο απαθής και ο αναίσθητος. Ο ασυγκίνητος από όλα τα αρνητικά γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του.

Στο δρόμο μαζί με άλλους συμπατριώτες της η μικρή Χανάν βίωσε πράγματα σκληρά, που δεν τα άντεχε η μνήμη της. Ένιωσε στιγμές που ράγισαν την παιδική καρδιά της, καθώς σκεφτόταν πως, αν και αγάπησε πολύ τον τόπο της, δεν τον χάρηκε. Λάτρευε τους γονείς της, αλλά τους έχασε νωρίς. Έζησε νύχτες πνιγερές, που έκαναν το αίμα της να παγώνει, αλλά κρατήθηκε όρθια και δεν λύγισε. Τα άντεξε όλα, παίρνοντας φως από του φεγγαριού τη λάμψη και βάφοντας με αυτό τα όνειρά της στο χρώμα της φλόγας.
Ένα κρυφό ταξίδι είναι η ζωή του κάθε πρόσφυγα στον έξω και τον μέσα του κόσμο. Στη νηνεμία και την τρικυμία, όπου τα όνειρα συγκρούονται με την πραγματικότητα σ’ έναν ανηλεή αγώνα, στην αρένα της ζωής. Μια ανάσα διαρκεί η ωραιότερη στιγμή και με ανάσες η ζωή αναζωογονείται από το λυκαυγές ως το λυκόφως της.

Η προσφυγιά δεν είναι ξένη λέξη για τον Έλληνα. Δεν είναι άγνωστη λέξη για εκείνον που βίωσε το ξερίζωμα από τη γη του. Είναι οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας του πέρασαν από τα λοιμοκαθαρτήρια της Ελλάδας, έχοντας μαζί τους ένα ευαγγέλιο και μια εικόνα. Είναι εκείνοι που άφησαν πίσω τους τα δακρυσμένα χώματα, τους νεκρούς τους και σπίτια τους, από τον Πόντο, τον Καύκασο, την Ιωνία, την Θράκη κι από οπουδήποτε αλλού.

Η προσφυγιά δεν εξωραΐζεται ούτε και δεν ωραιοποιείται με όμορφες περιγραφές. Είναι πληγή ματωμένη. Τα παιδιά της δεν είναι αριθμοί, αλλά ψυχές, ορφανές πολλές φορές. Είναι γέροι και γριές που ζητούν παρηγοριά στη ζεστασιά του τάφου, γιατί δεν έχουν πια ζωή για όνειρα. Προσφυγιά είναι και η μικρή εκείνη πυγολαμπίδα που λάμπει μέσα από τα χαλάσματα, σαν μια τρεμάμενη ηλιαχτίδα, αναζητώντας την ελπίδα.

Ο Νίκος Κωνσταντινίδης γεννήθηκε στο Χωρύγι Κιλκίς. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Στοκχόλμης και εργάστηκε ως δάσκαλος μητρικής γλώσσας στη Σουηδία με Έλληνες μαθητές. Υπήρξε αναγνωρισμένος διερμηνέας από το σουηδικό κράτος και μεταφραστής του Ελληνικού Προξενείου Στοκχόλμης.

Διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Εκπαιδευτικών Σουηδίας, πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Νορτσέπιγκ, εκπρόσωπος των μεταναστών στο Μεταναστευτικό Συμβούλιο του δήμου Νορτσέπιγκ, δάσκαλος για μεταφραστές και διερμηνείς σε θέματα γλωσσικής ορολογίας και μέλος της επιτροπής σύνταξης αναλυτικών προγραμμάτων της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων και κοινοτήτων Σουηδίας.

Συνέγραψε τρία σουηδο-ελληνικά λεξικά με αντικείμενο τη νομική, την ιατρική και τη σχολική ορολογία και δημοσίευσε πληθώρα άρθρων στον Ελληνικό Μεταναστευτικό Τύπο της Σουηδίας. Το 2019 βραβεύτηκε από το Υπουργείο Παιδείας της Ρωσίας, λαμβάνοντας μέρος σε διεθνή διαγωνισμό, με άρθρο που έφερε τον τίτλο: «Η Ελληνίδα Γυναίκα στα Χρόνια της Αντίστασης».
Έγραψε μαζί με την κόρη του Αρχόντισσα (Αρχοντούλα) Κωνσταντινίδου, φιλόλογο και πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια Ποντιακής διαλέκτου τα βιβλία: «Οι Ρίζες μας – Πόντος – Καύκασος – Χωρύγι Κιλκίς» και το «Ιχνηλατώντας τις Ρίζες Μας στο Καρς του Καυκάσου».

Το 2024 εκδόθηκε το βιβλίο του «Δακρυσμένα Χώματα από τις Εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη το οποίο έλαβε άριστες κριτικές.