Σε ένα μουσικό ταξίδι στη νοσταλγία, την εφηβεία και την αθωότητα προσκαλεί το κοινό το Grease - Τhe musical που έρχεται στη Θεσσαλονίκη απευθείας από το Λονδίνο σε σκηνοθεσία Nigel West. Με μια ιστορία που έχει σημαδέψει γενιές και μουσική που ακόμα παρασύρει με τον ρυθμό της, η Σάντι και ο Ντάνι ερωτεύονται ξανά στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης σε μια feel-good παράσταση που υπόσχεται να ξεσηκώσει και να συγκινήσει.
Λίγο πριν την πρεμιέρα, ο Nigel West μιλάει στο emakedonia.gr για τη διαχρονικότητα του έργου, τη σχέση του με το σήμερα και το πώς τόσες δεκαετίες μετά συνεχίζει να βρίσκει τον δρόμο του προς κάθε νέα γενιά θεατών.
Τι είναι αυτό στο μιούζικαλ Grease που το κρατά επίκαιρο σήμερα και σας κάνει να θέλετε να το ανεβάσετε ξανά;
Η παράσταση εξακολουθεί να διατηρεί όλες τις βασικές αξίες της ενηλικίωσης και της εφηβείας και παραμένει επίκαιρη… Ο κόσμος μας έχει γίνει κάπως πιο «αραιωμένος» μέσα από τα social media. Τα πάντα και όλοι είναι πολύ πιο προσβάσιμοι. Όμως όλες αυτές οι πρώτες εμπειρίες παραμένουν ίδιες… Το πρώτο σκίρτημα για έναν άνθρωπο… το πρώτο φιλί… η πρώτη απόρριψη, το να ερωτεύεσαι. Τα πρώτα κομμάτια μουσικής που αγοράζεις… ο τρόπος που επικοινωνείς ή συνδέεσαι για πρώτη φορά με κάτι ή κάποιον… Όλοι μπορούμε να ταυτιστούμε με αυτά τα συναισθήματα. Απλώς σήμερα όλα γίνονται πολύ πιο γρήγορα. Η παράσταση είναι μια νοσταλγική, χαρούμενη ματιά σε πιο απλές εποχές, όταν όλα απαιτούσαν λίγο περισσότερο χρόνο για να συμβούν ή να οργανωθούν και γι’ αυτό έμοιαζαν πιο σημαντικά.
Θα είναι αυτή η παραγωγή περισσότερο ένα νοσταλγικό ταξίδι ή έχετε προσθέσει και στοιχεία που τη συνδέουν με το σήμερα;
Όπως είπα και πριν, πρόκειται για μια νοσταλγική ματιά σε μια παλαιότερη εποχή… το 1959. Να θυμάστε ότι τότε υπήρχαν πιθανότατα μόνο λίγοι τηλεοπτικοί σταθμοί. Μόνο το 62% των αμερικανικών νοικοκυριών είχε τηλέφωνο. Το ραδιόφωνο ήταν πολύ σημαντικό… Τα εβδομαδιαία ή μηνιαία περιοδικά ήταν ο τρόπος για να μαθαίνουμε τα νέα, τα κουτσομπολιά. Έτσι παρακολουθούσες την επικαιρότητα… Δεν υπήρχε διαδίκτυο.
Η μουσική της εποχής εξακολουθεί να αντέχει στον χρόνο και είναι μία από τις μεγάλες χαρές της παράστασης… Η ενέργεια και η κινητήρια δύναμη της παραγωγής. Ο εξαιρετικός μου χορογράφος, Matt Wesley, έχει δώσει στην παράσταση μια πιο σύγχρονη αίσθηση, με ένα μείγμα hip hop και street στοιχείων στη χορογραφία του, ενώ παράλληλα τιμά το ύφος και την ατμόσφαιρα των τέλη της δεκαετίας του ’50 και των αρχών του ’60.
Πρέπει το κοινό να περιμένει ότι θα δει την κινηματογραφική εκδοχή να μεταφέρεται αυτούσια στη σκηνή;
Είναι μια παραλλαγή της ταινίας. Περιλαμβάνει όλο το περιεχόμενο και τους χαρακτήρες της ταινίας και ακόμη περισσότερα. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι το θεατρικό μιούζικαλ είναι ένα πιο πλούσιο μωσαϊκό και ένας μεγαλύτερος εορτασμός της εποχής. Η αλήθεια είναι ότι τίποτα δεν συγκρίνεται με το ζωντανό θέατρο και μια live μπάντα. Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε έναν εξαιρετικά ταλαντούχο θίασο ηθοποιών-τραγουδιστών-χορευτών που μπορούν να τα κάνουν όλα. Έτσι, η ενέργεια, η δυναμική και το πάθος που φέρνουν στην παράσταση είναι ασυναγώνιστα και δημιουργούν μια πολύ συναρπαστική και εκρηκτική εμπειρία.
Ποιες πτυχές της ιστορίας ή της παραγωγής σας ενδιέφερε περισσότερο να αναδείξετε;
Ως σκηνοθέτης, όλα ξεκινούν από τους χαρακτήρες. Θα ήταν πολύ εύκολο οι γυναίκες της παράστασης να παρουσιαστούν ως σκληρές και κακεντρεχείς, και οι άντρες ως μάτσο και αδιάφοροι. Πρέπει να βρεις όσο το δυνατόν περισσότερη ευαλωτότητα σε αυτούς τους χαρακτήρες, στο μέτρο που το επιτρέπει το κείμενο. Μερικές φορές αυτό είναι πρόκληση, γιατί δεν είμαι ο συγγραφέας, αλλά τελικά το κοινό πρέπει να νοιαστεί για τους χαρακτήρες και τη διαδρομή τους. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα να προσπαθείς να αφηγηθείς καμία ιστορία. Είναι απλώς μια μουσική συναυλία.
Πόσο δύσκολο είναι να προσεγγίζετε ένα έργο που το κοινό έχει ήδη δει πολλές φορές και έχει αγαπήσει στην αρχική του μορφή; Πώς αντιμετωπίζετε αυτή την αναπόφευκτη σύγκριση;
Απλώς πρέπει να είσαι όσο πιο ειλικρινής γίνεται με το έργο. Πάντα θα υπάρχουν συγκρίσεις, αλλά πιστεύω πραγματικά ότι η θεατρική εκδοχή είναι πολύ καλύτερη από την ταινία ως ζωντανή εμπειρία.
Το Grease ταξιδεύει σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο. Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να δημιουργήσετε μια παραγωγή που να «μιλά» σε διαφορετικές κουλτούρες χωρίς να γίνεται προβλέψιμη ή κλισέ; Παρατηρείτε διαφορές στον τρόπο που ανταποκρίνεται το κοινό από χώρα σε χώρα;
Τα θέματα της παράστασης παραμένουν τα ίδια, ανεξάρτητα από την κουλτούρα του κοινού… Οι αντιδράσεις είναι σε μεγάλο βαθμό καθολικές. Η μουσική, ο χορός και η ενέργεια είναι η κινητήρια δύναμη της παράστασης, ενώ οι σκηνές λειτουργούν ως σύνδεσμος που μεταφέρει το κοινό από το ένα μουσικό νούμερο στο άλλο. Μερικές φορές οι αντιδράσεις του κοινού στις σκηνές μπορεί να διαφέρουν, ειδικά όσον αφορά το χιούμορ, επειδή πρέπει να παρακολουθούν τη γλώσσα. Όμως η ανταπόκριση στα τραγούδια και, κυρίως, στο φινάλε είναι παντού εξαιρετική. Το κοινό σηκώνεται όρθιο, τραγουδά και χορεύει μαζί.
Είναι η πρώτη σας φορά στην Ελλάδα; Πώς νιώθετε που βρίσκεστε εδώ; Τι έχετε ακούσει για τη Θεσσαλονίκη και τι θα θέλατε να δείτε όσο βρίσκεστε εδώ;
Πέρυσι ήταν η πρώτη μου φορά στην Ελλάδα. Ήμουν εδώ σκηνοθετώντας την παραγωγή του Chicago, που παίχτηκε στο ίδιο θέατρο, εδώ στη Θεσσαλονίκη. Επομένως, είμαι πολύ χαρούμενος που τώρα έρχεται εδώ και η παραγωγή του Grease. Grease στην Ελλάδα - ακούγεται τέλειο, σωστά; Μου αρέσει πολύ το σημείο όπου βρίσκεται το Mέγαρο, δίπλα στη θάλασσα. Λατρεύω την κουλτούρα και το φαγητό… Τι να μην σου αρέσει; Ευχαριστώ που με φέρατε ξανά εδώ.
Το Grease - The Musical παρουσιάζεται στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης από τις 19 έως τις 22 Μαρτίου.
Εισιτήρια: more.com
