Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην GoogleΓια τον Θωμά Ζάμπρα το χιούμορ ήταν ανέκαθεν μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Υπήρχε πάντα στην καθημερινότητά του -στο σπίτι, στις παρέες, στις σχέσεις του - ως φίλτρο σκέψης και στάση ζωής. Αν και η ενασχόλησή του με το stand-up ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να κερδίσει ένα πιστό κοινό και εκατοντάδες χιλιάδες views. Λένε πως η διαφορά ανάμεσα σε έναν απλώς διάσημο και σε έναν πραγματικά δημοφιλή άνθρωπο, είναι ότι τον δεύτερο ο κόσμος νιώθει ότι τον ξέρει προσωπικά. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον Θωμά: με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο, σε κάνει να νιώθεις ότι είστε στην ίδια παρέα, ότι γνωρίζεστε χρόνια. Σήμερα ανήκει στους κορυφαίους κωμικούς της γενιάς του, μια επιτυχία που, όπως εξομολογείται, ούτε ο ίδιος ξέρει πώς ακριβώς ήρθε - εκείνος το μόνο που έκανε ήταν να λέει αστεία που άρεσαν πρώτα στον ίδιο.
Αυτή την περίοδο βρίσκεται σε περιοδεία με τον Ανδρέα Πασπάτη και την παράσταση «Ξεκινάμε και βλέπουμε» και με αφορμή την στάση τους στη Θεσσαλονίκη, ο Θωμάς Ζάμπρας μίλησε στο emakedonia.gr για το χιούμορ, τη διαχείριση της επικαιρότητας, τα όρια της πολιτικής ορθότητας, αλλά και για το πώς είναι να ζεις, τελικά, το όνειρό σου.
«Ξεκινάμε και βλέπουμε» είναι ο τίτλος της παράστασής σας με τον Ανδρέα Πασπάτη. Πώς προέκυψε;
Αυτή είναι η φιλοσοφία μας στη ζωή γενικά, οπότε ονομάσαμε έτσι και την παράστασή μας! Ξεκίνησε λίγο σαν αυτό που λένε "work in progress". Ήταν δηλαδή συνολικά κάποιες δοκιμαστικές παραστάσεις, όπου τεστάραμε καινούργιο υλικό. Κάπως μετά μας άρεσε ο τίτλος και τον κρατήσαμε.
Με τον Ανδρέα έχετε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν, αλλά live περιοδεία κάνετε πρώτη φορά, σωστά;
Ναι, για live είναι η πρώτη φορά, είναι η πρώτη μας κοινή παράσταση. Έχουμε κάνει πολλά άλλα πράγματα εκτός σκηνής. Κάνουμε βίντεο μαζί, πάρα πολλά. Ήταν writer και έπαιζε κιόλας έναν μικρό ρόλο στη σειρά «Κακές Ιδέες» που βγάλαμε πέρυσι με τον Διονύση Ατζαράκη. Έχουμε μοιραστεί πολλά project, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε πάνω στη σκηνή.
Και πώς πάει αυτό; Είναι διαφορετική η δυναμική;
Είναι πολύ διαφορετικό. Το να γράφεις μαζί με κάποιον για ένα βίντεο ή μια σειρά είναι μια συγκεκριμένη διαδικασία. Το κομμάτι του live όμως, και ειδικά το κομμάτι του touring -το να ταξιδεύεις με τον άλλον, να είστε μαζί όλο αυτό το διάστημα- είναι μια εμπειρία ιδιαίτερη, που σε δένει, αλλά έχει και τις δυσκολίες της. Με τον Ανδρέα ταιριάξαμε πολύ. Είμαστε φίλοι πολλά χρόνια, γνωριστήκαμε μέσα από το stand-up, και έχουμε δέσει τόσο στη δουλειά όσο και σε προσωπικό επίπεδο.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδια για την παράσταση;
Παίξαμε όλο τον προηγούμενο χειμώνα μικρά τουρ, τώρα έχουμε κάποιες προγραμματισμένες παραστάσεις και τις επόμενες μέρες θα ανακοινώσουμε και την Κρήτη. Στις 17 Ιουνίου θα παίξουμε στο Ηράκλειο. Γενικά το stand-up ψιλοσταματάει το καλοκαίρι -δεν είναι όπως τα μουσικά live που παίρνουν φωτιά- οπότε μετά θα πάμε για διακοπές και προετοιμασία, για να γράψουμε τις καινούργιες παραστάσεις της επόμενης χρονιάς.
Στις δικές σου σόλο παραστάσεις, όπως το «Είμαι από χωριό» και το «Απόφοιτος Λυκείου», χρησιμοποιείς πολύ τον αυτοσαρκασμό. Είναι ένα εργαλείο ή απλά ο χαρακτήρας σου;
Είναι κομμάτι της προσωπικότητάς μου έτσι κι αλλιώς, δεν είναι μόνο ένα σκηνικό τέχνασμα. Γενικά, η όλη φιλοσοφία μου γύρω από την κωμωδία είναι ότι λειτουργεί σαν ένας μεγεθυντικός φακός πάνω από διάφορα πράγματα. Ε, αν δεν το αποφεύγεις, μοιραία αυτός ο φακός στρέφεται και στον εαυτό σου. Μέσα από τα δικά μου ελαττώματα ή τα περίεργα που έχω, κριτικάρω τον εαυτό μου και βγάζω γενικότερα συμπεράσματα για τη ζωή.
Με αυτόν τον τρόπο, αναλύοντάς τα επί σκηνής, νιώθεις ότι τα «ξορκίζεις» κιόλας; Πράγματα που ίσως αλλιώς θα έμεναν κάτω από το χαλί;
Σίγουρα. Με το να κάθομαι να το σκεφτώ, να το αναλύσω και να το εξηγήσω επί σκηνής, υπάρχει σαφώς ένας μεγαλύτερος βαθμός εμβάθυνσης.
Το να στρέφεις τον φακό στον εαυτό σου είναι και ένας τρόπος να «νικάς» την πολιτική ορθότητα;
Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο, συνειδητό στόχο να «νικήσω» την πολιτική ορθότητα. Προσπαθώ να έχω τα δικά μου όρια στην κωμωδία, κάποιες γραμμές που θέτω ο ίδιος και δεν θέλω να τις περάσω. Δεν νιώθω κάποιο αόρατο χέρι να με πιέζει, ούτε όμως έχω αυτοσκοπό να σπάσω κάτι ή, αντίθετα, να ακολουθήσω τυφλά την πολιτική ορθότητα. Βάζω καθαρά προσωπικά όρια.
Το χιούμορ είναι μέρος της ζωής σου 24/7; Είναι τρόπος σκέψης;
Για μένα ναι, είναι. Δεν είναι για όλους τους ανθρώπους που ασχολούνται με την κωμωδία το ίδιο, αλλά για μένα, από πολύ μικρό παιδί μέχρι τώρα, έτσι ήταν. Οι γονείς μου ήταν πολύ αστείοι, κάνανε συνέχεια αστεία. Το είχα μέσα στην καθημερινότητά μου, το έβλεπα, μου άρεσε. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς καθημερινά αστεία – έτσι είμαι με την παρέα μου, έτσι είμαι και στις σχέσεις μου.
Δεν είναι κουραστικό αυτό; Δεν νιώθεις την πίεση ότι «πρέπει» να είσαι συνέχεια ο αστείος της παρέας επειδή αυτή είναι η δουλειά σου;
Όχι, δεν νιώθω καμία τέτοια ευθύνη, ειδικά στην καθημερινότητά μου. Ό,τι κάνω, το κάνω από προσωπική ευχαρίστηση. Δεν έχω το αίσθημα της υποχρέωσης να είμαι αστείος. Αν το ένιωθα, θα ήταν προβληματικό. Ευτυχώς, μπορώ να ξεχωρίζω τη δουλειά μου από την καθημερινότητά μου.
Αυτή τη στιγμή είσαι από τους πιο αναγνωρίσιμους stand-up comedians στην Ελλάδα. Ποιο είναι το μυστικό; Τι πήγε τόσο καλά;
Πραγματικά δεν ξέρω! Δεν έκανα κάτι πολύ συνειδητά. Από πάντα μέχρι σήμερα διατηρώ την ίδια στάση: κάνω αστεία που φαίνονται σε μένα αστεία. Δεν προσπάθησα ποτέ να κάνω κάτι άλλο. Βγάζω το χιούμορ μου, το γούστο μου και την αλήθεια μου, και ευτυχώς ο κόσμος ταυτίστηκε με αυτό, συνδέθηκε και του φάνηκε αστείο. Δόξα τω Θεώ, γιατί αν δεν υπήρχε αυτή η σύνδεση, θα μπορούσε να πάει πολύ στραβά. Δεν έχω πάντως κάποια μυστική συνταγή.
Πάντα είχες αυτή την αποδοχή από τον περίγυρό σου, ακόμα και πριν γίνεις γνωστός;
Μου άρεσε πάντα να είμαι σε μια παρέα, να κάνω αστεία και να γελάνε. Επειδή είχα αστείο πατέρα και αστεία μάνα, έβλεπα από μικρός πώς ο αστείος της παρέας γίνεται το επίκεντρο, παίρνει προσοχή και αποδοχή. Ασυνείδητα μου άρεσε αυτή η διαδικασία, οπότε το ανέπτυξα από μικρός και ήμουν αποδεκτός ως ένας αστείος άνθρωπος στην παρέα μου. Προφανώς, μετά την επαγγελματική επιτυχία, αυτό έγινε πιο μαζικό και αναγνωρίσιμο.
Πιστεύω ότι αυτό που σε κάνει να ξεχωρίζεις είναι μια απίστευτη ειλικρίνεια. Όταν σε βλέπει ο κόσμος στα βίντεο, νιώθει ότι σε ξέρει, ότι είμαστε όλοι μαζί σε μια παρέα και αράζουμε. Αυτό δεν νομίζω ότι μπορείς να το προσποιηθείς.
Κοίτα, πρέπει να είσαι πάρα πολύ καλός για να μπορέσεις να προσποιηθείς την ειλικρίνεια, κι εγώ δεν είμαι τόσο καλός ηθοποιός σε κανένα σύμπαν! Είναι απλά αυτό που μου βγαίνει. Δεν είπα «α, θα βγω να είμαι ειλικρινής». Μου βγήκε καλλιτεχνικά να μην κρύβομαι, να μη μασάω τα λόγια μου, να μην παριστάνω κάποιον άλλον ή να έχω μια ψεύτικη περσόνα. Όντως αυτό "γκέλαρε" στον κόσμο. Νιώθουν ότι τους λέω αυτό που σκέφτομαι και όχι βλακείες.
Ωστόσο, ξέρεις, είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι ειλικρινής σε ένα κοινό παρά στον εαυτό σου. Στον εαυτό σου λες πάντα τα μεγαλύτερα ψέματα. Είναι το τελευταίο σύνορο που πρέπει να περάσεις. Όταν είσαι μόνος σου, πάντα μπαίνουν μέσα οι ανασφάλειες, τα άγχη και στρεβλώνεται η αλήθεια.
Όταν καταθέτεις την αλήθεια σου, εκτίθεσαι. Τα αρνητικά σχόλια πώς τα διαχειρίζεσαι πλέον;
Δεν θα σου πω ψέματα ότι δεν με αγγίζει κανένα σχόλιο. Πάντα θα βρεθεί κάποιος που θα κάνει ένα εύστοχο αρνητικό σχόλιο και θα με πειράξει εσωτερικά. Αλλά δεν έχει καμία σχέση με το πώς ήμουν παλιότερα. Στο ξεκίνημα υπήρχε μεγαλύτερη ανασφάλεια για την ποιότητά μου, δεν πατούσα γερά στα πόδια μου για να πω «είμαι καλός, δεν με νοιάζει τι λένε». Κάθε κριτική με έκοβε σαν μαχαίρι και μου έβαζε αμφιβολίες για το αν "το έχω". Πλέον, επειδή το κάνω καιρό και έχω αποδείξει κάποια πράγματα και στον εαυτό μου και στον κόσμο, είναι πολύ πιο διαχειρίσιμο.
Με όλη αυτή την αρνητική επικαιρότητα, τις ειδήσεις και τα άσχημα που συμβαίνουν γύρω μας, πώς τα βγάζεις πέρα; Πώς κρατάς την αισιοδοξία σου;
Όπως όλοι: δύσκολα. Υπάρχει ένας συνεχής βομβαρδισμός. Τα πράγματα δεν πάνε καλά σε πολλαπλά επίπεδα, από τα εγχώρια και την κατάσταση στη χώρα μας, μέχρι τις διεθνείς εξελίξεις και τους πολέμους. Υπάρχει μια διάχυτη απαισιοδοξία στον αέρα που είναι δύσκολο να μη σε επηρεάσει. Δεν έχουμε πολλά καλά νέα τελευταία. Αυτό που κάνω είναι ό,τι κάνουν όλοι: μία μέρα τη φορά. Προσπαθώ, αν όχι να είμαι πλήρως αισιόδοξος, τουλάχιστον να μην γίνω πλήρως κυνικός. Αλλά θέλει μεγάλη προσπάθεια στις μέρες μας.
Μιλάς όμως γι' αυτά, ειδικά στο podcast σου.
Ναι, στο podcast ασχολούμαι πολύ με την επικαιρότητα, αλλά κυρίως με το πώς μας επηρεάζει όλο αυτό ψυχολογικά. Πώς υπάρχεις ως μονάδα, ως άνθρωπος, μέσα σε όλο αυτό το χάος και συνεχίζεις τη ζωή σου; Τι άγχη σου δημιουργούνται; Με απασχολούν αυτά τα θέματα και θέλω να τα μοιράζομαι, γιατί όλοι στον ίδιο κόσμο ζούμε και περνάμε τα ίδια πράγματα. Πιστεύω πολύ στην εξωτερίκευση των συναισθημάτων και στην επικοινωνία. Το να συζητάς και να αναλύεις τα θέματα σε βοηθάει να πας λίγο μπροστά. Το να τα μαζεύεις όλα μέσα σου και να κάνεις ότι δεν υπάρχουν, σε κρατάει πίσω και τα αφήνει άλυτα.
Η ελληνική stand-up σκηνή έχει πάρει «φωτιά» τα τελευταία χρόνια. Χωράνε όλοι;
Σίγουρα χωράνε όλοι. Βιώνοντας τη σκηνή από μέσα και όντας εκεί από το ξεκίνημα αυτού του νέου ρεύματος, θεωρώ ότι τα πηγαίνει εξαιρετικά. Έχει άξιους εκπροσώπους, έχει γίνει εμπορική και για τα λίγα χρόνια που υπάρχει οργανωμένα, έχει κάνει τρομερή πορεία.
Το καλό με το stand-up είναι ότι δεν είναι τόσο προσωποκεντρικό όσο άλλα θεάματα, όπως η μουσική για παράδειγμα. Στη μουσική μπορεί να λες «μου αρέσει ο τάδε και πάω να ακούσω μόνο αυτόν». Στο stand-up, αν κάποιος έρθει να δει έναν κωμικό που του αρέσει και περάσει ωραία, μετά θα ψάξει να δει κι άλλους επειδή του άρεσε το είδος. Υπάρχει μια όμορφη αίσθηση κοινότητας. Σαφώς υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά παίζουμε ακόμα μαζί, κάνουμε συνεργασίες και κρατάμε την παρέα, ακόμα κι αν πλέον ο καθένας κάνει τα δικά του σόλο και project.
Υπάρχουν συντηρητικοί άνθρωποι μέσα στον χώρο του stand-up; Γιατί υπάρχει η αίσθηση ότι η κωμωδία συμβαδίζει πάντα με την προοδευτικότητα.
Η κωμωδία, όπως οποιοσδήποτε άλλος χώρος, έχει ανθρώπους από διάφορα background, με διαφορετικές αντιλήψεις και υπόβαθρο. Έχει ταυτιστεί η κωμωδία με την προοδευτικότητα και αυτό ισχύει σε ένα βαθμό, αλλά είναι όπως σε ένα γραφείο: θα βρεις ανθρώπους όλων των απόψεων. Δεν είναι de facto ότι όποιος κάνει κωμωδία ανήκει σε μια συγκεκριμένη προοδευτική ομάδα. Η κωμωδία είναι ένα εργαλείο και ο καθένας το χρησιμοποιεί κατά βούληση. Έχει λίγο απ' όλα.
Νιώθεις ότι ζεις το όνειρό σου;
Σε μεγάλο βαθμό, ναι. Αν μου το έλεγες πριν από 10 χρόνια, όταν ξεκινούσα, ότι θα ζούσα από την κωμωδία, ότι θα τη βλέπει κόσμος, θα του αρέσει και θα γελάει, δεν θα σε πίστευα με τίποτα. Προφανώς έχει τις δυσκολίες του, έπρεπε να δουλέψω πάρα πολύ και δεν θέλω να το παρουσιάζω όλο ρόδινο. Αλλά, τι να λέμε, σίγουρα είναι σαν να ζω ένα όνειρο.
Κλείνοντας, πες μας για το καλοκαίρι σου. Πού θα σε βρει;
Όπως σου είπα, πέρα από την παράσταση στο Ηράκλειο στις 17 Ιουνίου με τον Ανδρέα, το καλοκαίρι σημαίνει διακοπές! Πώς και πώς το περιμένω. Θα πάμε προς τη Νότια Πελοπόννησο, Λακωνική Μάνη και Μεσσηνία για λίγες μέρες. Έχουμε και έναν γάμο μέσα στο καλοκαίρι - ξεκινάνε κι αυτά όσο μεγαλώνεις - και από εκεί και πέρα, όσα διήμερα ή τριήμερα προκύψουν αυθόρμητα, θα τα εκμεταλλευτώ!
INFO
Τετάρτη 20/5 στις 21:00
"ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ"
Θέατρο Αριστοτέλειον
Εθ. Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη 54621
