- Newsroom
Η θεατρική παράσταση «Στον κύριο Τζέι» από το θέατρο εΦ σε σύλληψη και σκηνοθεσία Αρετής Μακρολειβαδίτη κάνει πρεμιέρα στις 16 Ιανουαρίου στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης.
Το δελτίο τύπου:
“Γι’ αυτό έχουμε γίνει τόσο καλοί στην εξαπάτηση. Πρώτα από όλα του ίδιου μας του εαυτού. Δες με, κύριε Τζέι, είμαι ντυμένη αστροναύτης! Ποιος θα με μαλώσει; Κανένας! Η καθαρότητα του μυαλού, κύριε Τζέι, είναι προνόμιο των ζώων πάνω από όλα, και εμείς πασχίζουμε μέρα νύχτα να διαχωρίσουμε τους εαυτούς μας από εκείνα!”
Το έργο διαδραματίζεται μέσα σε ένα σπίτι, μάλλον. Μέχρι εδώ, όλα καλά.
Η Λ. γυρίζει -επιτέλους- σπίτι, μάλλον, έχοντας για άλλη μια φορά χορέψει, μάλλον με επιτυχία, την χορογραφία της ζωής (όχι απαραίτητα της δικής της). Ψάχνει να μιλήσει σε κάποιον για την πραγματικότητα, κάποιον να της πει αν υπάρχει όντως ή αν είναι όλα ένα όνειρο του πεντάχρονου εαυτού της, πόσο ανακουφιστικό θα ήταν, κύριε Τζέι! Η πραγματικότητα, όμως, είναι εδώ, αντίθετα με τον κύριο Τζέι, υπάρχει χωρίς να φαίνεται, στους αληθινούς ανθρώπους φαίνεται, χωρίς να υπάρχει; Τι πήγε στραβά, κύριε Τζέι;
Τώρα που μεγαλώσαμε, τι γίναμε;
Ίσως γίναμε σημαντικοί, ίσως περιμέναμε να έρθει μια ηλιόλουστη μέρα να μας βγάλει από την ατελείωτη λούπα “με φορώ-με κινώ-καταρρέω μόλις φτάσω σπίτι”, ίσως πάλι και να γίναμε αστροναύτες επί γης, γιατί το βήμα μας πάντα νομίζαμε ότι είναι μικρότερο και το κενό εκείνο μεταξύ σόλας και γης είναι αρκετό για να κάνει το είναι μας να χοροπηδήξει, τρομαγμένο, σπάνιο βέβαια αυτό για φανταστικούς χαρακτήρες!
Το έργο αυτό είναι αφιερωμένο σε άτομα ή ιδέες που δεν είναι πια εδώ, αλλά που σμίλεψαν το πρόσωπο που έχουμε σήμερα και με τους μορφασμούς που παίρνουμε όταν μιλάμε ή αντιδράμε, ζούμε την πραγματικότητα που μας χάρισαν εκείνα, και που χωρίς εκείνα, τώρα ίσως και να μην ήμασταν εδώ. Είναι μια αφιέρωση στο διάστημα που μας χάρισε το αληθινό διάστημα, σε μια μπάλα του οποίου έτυχε να γεννηθούμε, άνθρωποι και ιδέες, και για λίγο καιρό συνδεθήκαμε.
Και μετά επιστρέψανε εκείνα στο διάστημα.
Η παράσταση, μέσα από χιούμορ και σουρεαλισμό, θίγει θέματα διαταραχών αποπροσωποποίησης και αποπραγματοποίησης, διαταραχές αντίληψης για τις οποίες δεν γίνεται αρκετά λόγος, και για τις οποίες συχνά οι πάσχοντες αμφιβάλλουν, καθώς τείνουν να νιώθουν ότι ψεύδονται οι ίδιοι όταν τις βιώνουν. Οι διαταραχές αυτές κάνουν την πραγματικότητα να φαίνεται σαν ένα σουρεαλιστικό όνειρο και τον εαυτό να φαντάζει σκηνοθετημένος άτσαλα. Όμως δεν κρατάει για πάντα. Μάλλον. Αλήθεια, τι σημαίνει ‘για πάντα’;
Σκηνοθετικό σημείωμα
Το έργο έχει σαν αρχική του έμπνευση την αποκόλληση του εαυτού από την πραγματικότητα, το χάος και την σύγχυση που προκύπτει από την μοναξιά της αποπροσωποποίησης, όταν ο άνθρωπος δεν έχει τρόπο να μοιραστεί όλο αυτό που του συμβαίνει. Το κοινό λαμβάνει αυτή την εξομολόγηση ως μια κατάθεση σε κάποιον αόρατο συνομιλητή, ενίοτε ως κραυγή για βοήθεια, σε στιγμές βρίσκει τον εαυτό του καθένας και καθεμιά στις λέξεις της ερμηνεύτριας.
Δεν είναι όλα, όμως, μαύρα κι άραχλα. Κάποια φαντάζουν έτσι επειδή στο μυαλό μας έχει μονίμως συννεφιά, ή επειδή πασχίζουμε να αναλύσουμε τα πάντα, και δεν ακούμε τον παιδικό εαυτό, ο οποίος είναι πρόθυμος να απαντήσει, άδολα και άκριτα, αδιάκριτα -συνδυασμός ενηλικίωσης- για τους μεγάλους, στις δύσκολες ερωτήσεις. Εμείς, ως ενήλικες, ερχόμαστε ευθέως αντιμέτωποι με τις ημιτελείς απαντήσεις, και στην τελική, αυτό είναι που ρίχνει το βαρόμετρο και έρχεται η συννεφιά.
Στην πορεία της ζωής μπορεί να μην συμφωνούμε απαραίτητα με την ταχύτητα με την οποία κυλά ο χρόνος, χάνουμε στον κυλιόμενο αυτό διάδρομο πολύτιμες στιγμές πασχίζοντας να
προλάβουμε- ποιον; τον εαυτό μας ή τους άλλους; Κι έτσι βρισκόμαστε να περπατάμε στο κενό, σε μια ζωή που μπορεί καν να μην θυμίζει εμάς, σε μια πραγματικότητα που υπάρχει, αλλά δεν μπορούμε να την πιάσουμε.
Ο θεατής μπορεί στο έργο αυτό να βρει τον δικό του “κύριο Τζέι”, να πάρει μαζί μας την τολμηρή απόφαση ότι η ζωή είναι το εδώ και το τώρα και ότι ακόμα και αν νιώθουμε σαν να φοράμε στολή αστροναύτη και η βαρύτητα αποτελεί παρελθόν, θα περπατήσουμε έτσι, άτσαλα, αλλά με σιγουριά. Με χιούμορ. Με διάθεση να καταλάβω όσο χώρο πιάνω στην πραγματικότητα, χωρίς να ρουφιέμαι σε ρούχα που θα’θελα να είναι δικά μου. Η άρση βαρών, εξάλλου, όταν οι λέξεις και οι πράξεις μας αρχίζουν να αποκτούν υπόσταση, είναι ιδιότητα επίκτητη. Έτσι δουλεύει και η αποδοχή. Δεχόμενος/η πρώτα το κενό.
Συντελεστές
Σύλληψη/Σκηνοθεσία: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Ερμηνεία: Λένια Κοκκίνου
Visual artist: Σοφία Χατζηγιάννη
Γραφιστική επιμέλεια: Χρήστος Καλογριδάκης
Σκηνογραφία/Κοστούμια/Φωτισμοί: θέατρο εΦ
Φωτογραφίες: Αναστασία Ζησοπούλου
Μουσική: mobygratis.com και Eli and the Portraits (Letter to a love that should have lasted long)
Επιμέλεια μουσικής και trailer: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Παραγωγή: θέατρο εΦ
Ημερομηνίες και ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή 16 και 23/1, Σάββατο 17 και 24/1 στις 21:30, Κυριακή 18 και 25/1 στις 21:00
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tic...
