Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην GoogleΠόσες ώρες θα μπορούσατε να ταξιδέψετε σε μια ημέρα για μια συναυλία;
Πολλοί Θεσσαλονικείς θα απαντούσαν τουλάχιστον 15, αφού τόσες χρειάζονται για να πας και να έρθεις στην Αθήνα αυθημερόν, οδικώς. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που συμμετέχουν σε οργανωμένες εκδρομές για να δουν τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες. Παρά την δεδομένη ταλαιπωρία, τα θετικά είναι πολλά.
Καταρχάς, αυτός ο τρόπος είναι πιο φθηνός συγκριτικά με όλα τα υπόλοιπα ΜΜΜ, πιο γρήγορος καθώς χρειάζεται μόνο μία ημέρα (κάτι που στους εργαζόμενους μεταφράζεται σε ρεπό και όχι σε άδεια ενώ γλιτώνεις και την διαμονή) και σαφώς πιο βολικός καθώς δεν έχεις την ευθύνη της οδήγησης ή της μετακίνησης μέσα στην Αθήνα. Πρώτα απ' όλα είναι ένας τρόπος ασφαλής, γιατί την μετακίνηση μέχρι και από τον συναυλιακό χώρο αναλαμβάνουν επαγγελματίες οδηγοί.
Βέβαια ο συναυλιακός τουρισμός δεν είναι κάτι καινούργιο ενώ είναι πολλές οι πόλεις που ναυλώνουν λεωφορεία για συναυλίες σε κοντινές πόλεις. Σε κάθε περίπτωση όμως, το Θεσσαλονίκη - Αθήνα σε μια ημέρα, οδικώς μάλιστα, δεν είναι ποτέ απλή υπόθεση. Τα 504 χιλιόμετρα παραμένουν πάντα 504 χιλιόμετρα, όπως και να το δεις.
Παρόλαυτά ο κόσμος δεν φαίνεται να πτοείται αφού τα λεωφορεία γεμίζουν, ειδικά αν πρόκειται για μια πολύ «hot» συναυλία.
Γι’ αυτό στη Θεσσαλονίκη, υπάρχουν συγκεκριμένες εταιρείες που δραστηροποιούνται πάνω σε αυτό. Η διαδικασία είναι απλή, επιλέγεις τη συναυλία που θέλεις, πληρώνεις τη θέση σου και δίνεις ένα πολύ πρωινό ραντεβού σε κάποιο κεντρικό σημείο της πόλης. Μετά το μόνο που μένει είναι να έχεις το εισιτήριο για τη συναυλία και να προετοιμαστείς για κάτι λιγότερο από ταξίδι, αλλά και για κάτι περισσότερο από συναυλία. Δηλαδή δεν χρειάζεσαι οδοντόβουρτσα, πρέπει όμως να πάρεις το υγρό των φακών και όχι απλά τη θήκη.
Αυτά τα λεωφορεία φεύγουν σχεδόν καθημερινά το καλοκαίρι, κυρίως για συναυλίες με μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, που δεν θα έρθουν στη Θεσσαλονίκη.
Όπως λέει στο emakedonia.gr ο Γιάννης Ζυμαράκης της dailytrips.gr, εταιρεία που διοργανώνει εκδρομές για μεγάλες συναυλίες από Θεσσαλονίκη σε Αθήνα και Σόφια, χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα των Arctic Monkeys το 2018 καθώς και η φετινή συναυλία των Metallica όπου κατέβηκαν 5 και 8 δίπλα λεωφορεία αντίστοιχα, δηλαδή περίπου 400-600 άτομα. Για τους Metallica δε, συνολικά από Βόρεια Ελλάδα κατέβηκαν γύρω στα 1500 άτομα.
Η dailytrips.gr δραστηριοποιείται στον κλάδο από το 2012 και δεν ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε την Αμερική αλλά ότι έκανε πιο οργανωμένα κάτι που γινόταν ήδη μέσα από συλλόγους, μπαρ ή ραδιόφωνα.
«Ο κόσμος έχει αρχίσει να μαζεύει χρήματα για συναυλίες και παρά την κούραση, υπάρχει μια τάση να αυξάνεται ο συναυλιακός τουρισμός. Στην Ευρώπη υπάρχει χρόνια αλλά πλέον μπορούμε να πούμε κι εμείς ότι και η Ελλάδα έγινε συναυλιακός προορισμός με συναυλίες που προσελκύουν άνω των 60 χιλιάδων θεατών - οι οποίοι πλέον βρίσκονται καθώς έρχονται θεατές και από άλλες χώρες που το συνδυάζουν με διακοπές. Παλαιότερα αυτό ήταν τάση μόνο στη ροκ και τη μέταλ, πλέον η μουσική βεντάλια έχει ανοίξει με χαρακτηριστικότερα παράδειγματα τους Imagine Dragons και τους Coldplay.» εξηγεί.
Ο ίδιος θαυμάζει παρά πολύ όσους μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία γιατί, όπως τονίζει, δεν είναι εύκολο. «Κάποιος μπαίνει στη διαδικασία από πριν να μαζέψει χρήματα και διαλέγει τα αγαπημένα του, όχι όλα όσα θέλει να δει γιατί δε βγαίνει, αγοράζει εισιτήριο μήνες πριν και αποφασίζει να μπει σε ένα 24ωρο ταξίδι που παρά την κούραση θα του χαρίσει μια εμπειρία που θα τον γεμίσει. Μπαίνεις σε ένα πούλμαν που μπορείς να μη ξέρεις και κανέναν, αλλά θα τους γνωρίσεις με κάποιο τρόπο. Για να μπεις στη διαδικασία να το κάνεις αυτό είσαι αποφασισμένος και αυτό δε μπορείς να το πεις σε κάποιον που δεν το κάνει, θα σε κοροϊδέψει, δεν θα το καταλάβει.». Τέλος, διευκρινίζει πως στις εκδρομές έρχονται άνθρωποι όλων των ηλικιών, γιατί, όπως λέει χαρακτηριστικά, «οι συναυλίες είναι τρόπος ζωής».
Στο λεωφορείο για τον Nick Cave
Ένα τέτοιο λεωφορειάκι έφυγε και στις 24 Ιουνίου για τη συναυλία του Nick Cave στην Πλατεία Νερού.
Το ραντεβού ήταν στις 10. Πήραμε ρεπό, καφέ και powerbanks και βρεθήκαμε στην Καμάρα. Η διαδρομή θα διαρκούσε οκτώ ώρες στο «πάνε» και επτά ώρες στο «έλα» οπότε ο καθένας έπρεπε να διαχειριστεί τον χρόνο του. Άλλωστε οι περισσότεροι δεν έχουν τόσες ώρες ελεύθερες μέσα στη μέρα τους. Υπάρχει ενθουσιασμός και ανυπομονησία. Κάποιοι διαβάζουν, κάποιοι μιλάνε, κάποιοι ακούνε μουσική. Άλλοι έρχονται με παρέα, άλλοι κατά μόνας, ο καθένας με τους λόγους του. Οι ώρες είναι πολλές, αλλά ο σκοπός κοινός και… ιερός.
Ο Χρήστος και η Σλατζάνα για παράδειγμα, ταξιδεύουν για πρώτη φορά με αυτόν τον τρόπο αλλά είναι συνηθισμένοι στα οδικά ταξίδια οπότε οι ώρες τους φαίνονται… παιχνιδάκι. Τους βολεύει που θα λείψουν μόνο μια ημέρα από τις ζωές τους ενώ αναμένεται να το ξανακάνουν και την 1η Ιουλίου για τη συναυλία του Moby.
Ο Απόστολος, που ανέβηκε στη Λάρισα έχει κάνει αντίστοιχα μονοήμερα ταξίδια για συναυλίες πάνω από 30 φορές.. «Tαλαιπωρία θα ήταν αν δεν πηγαίναμε. Υπάρχει κούραση όπως είναι λογικό αλλά εν τέλει αποζημιώνεσαι» λέει χαρακτηριστικά και καταλήγει στο «όσο αντέχουμε θα το κάνουμε. Οι συναυλίες είναι τρόπος ζωής, είναι υπαρξιακό το ζήτημα».
Ο Θάνος και η Τζένη το επέλεξαν καθαρά για λόγους πρακτικότητας. καθώς και οι δύο δουλεύουν full time και ο χρόνος είναι περιορισμένος. Ο Θάνος δεν το θεωρεί καθόλου ταλαιπωρία, ενώ η Τζένη υποστηρίζει πως αυτό εξαρτάται από τον άνθρωπο. Η ίδια για παράδειγμα είναι πολύ ευέλικτη και μπορεί να κοιμηθεί παντού, οπότε ο ύπνος στην επιστροφή μέσα στο λεωφορείο είναι εύκολος για εκείνη.
Η Έλενα είναι επίσης συνηθισμένη στο να κάνει τέτοια ταξίδια και δη για τον Nick Cave για τον οποίο έχει φτάσει στην Πομπηία. Υπογραμμίζει την ευκολία της εν λόγω εκδρομής, πόσο μάλλον αν την κάνεις μόνος σου ενώ ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει και στην ασφάλεια.
Η Ζωή από την πλευρά της έχει χάσει τον λογαριασμό του πόσες φορές έχει κάνει αντίστοιχα ταξίδια τόσο σε Αθήνα όσο και Σόφια, έτερο δημοφιλή συναυλιακό προορισμό για τη βόρεια Ελλάδα. «Η μουσική γενικότερα και οι συναυλίες ειδικότερα, μου δίνουν απίστευτη ενέργεια. Είναι ζωή. Υπάρχει κούραση αλλά είναι γλυκιά. Όλοι ξέρουμε ότι θα κουραστούμε αλλά δεν μας πειράζει γι’ αυτό και το κάνουμε ξανά και ξανά.»
Ο Χρήστος το αποφάσισε τελευταία στιγμή και η λύση του λεωφορείου του φάνηκε η πιο ενδεδειγμένη ως η φθηνότερη και βολικότερη. Το ίδιο και ο Νίκος ο οποίος δεν θέτει καν το θέμα της ταλαιπωρίας σε σχέση με τα πλείστα πλεονεκτήματα.
Η Ελισάβετ ήθελε πολύ να δει τον Nick Cave και αυτός ο τρόπος το έκανε πολύ εύκολο.
Τέλος, ο Γιώργος ο οποίος έχει δοκιμάσει όλους τους πιθανούς τρόπους για να κατέβει στην Αθήνα κατέληξε ότι αυτός είναι ο πιο γρήγορος και πιο φιλικός ενώ έδωσε μεγάλη σημασία στο ότι σου παίρνει την ευθύνη της οδήγησης.
Αυτά συζητούσαμε και μετά τις 17.00 μπήκαμε στην Αθήνα, στις έξι παρά φτάσαμε στην Πλατεία Νερού. Εκεί χαθήκαμε μεταξύ μας. Βρεθήκαμε μετά τη συναυλία, στο πάρκινγκ, στο ίδιο ακριβώς σημείο που μας είχαν αφήσει έξι ώρες νωρίτερα.
Η ομάδα μαζεύεται σταδιακά και μοιράζεται τις ιστορίες τους από τη συναυλία. «Τον ακούμπησα στο stage diving» είπε κάποιος, «ήταν η καλύτερη εμφάνισή του ever» λέει κάποια, «περίμενα να πει το “Where the wild roses grow” αλλά δεν το είπε» σχολίασε κάποιος άλλος. Ήταν όλοι εκστασιασμένοι. Λογικό. Μόλις είχαν αλληλεπιδράσει με έναν Nick Cave που τα είχε δώσει όλα πάνω στη σκηνή. Τους απευθύνθηκε άμεσα και του είχαν απευθυνθεί. Μοιράστηκαν μαζί τα συναισθήματα και κυρίως, τη προσωπική σχέση του καθένα με το κάθε τραγούδι.
Ανεβήκαμε στο λεωφορείο λίγο «μεθυσμένοι» από τη συναυλία και σίγουρα κουρασμένοι. Με αυτό το συναίσθημα, κουρνιάσαμε στην άκρη για ύπνο, όπως και όπου βολευτεί ο καθένας. Άλλοι τα καταφέρνουν, άλλοι όχι. Κάποιοι σχολιάζουν ακόμα τη συναυλία, κάποιοι έβαλαν στα ακουστικά Nick Cave, και κάποιοι απλά κοιτάνε έξω. Μπορεί να βιώνουν ακόμα το συναίσθημα της συναυλίας. Μπορεί ο Nick να είπε το τραγούδι τους, μπορεί κάτι να θυμήθηκαν. Ή, μπορεί να αναρωτήθηκαν για ποια ταλαιπωρία μιλάνε όλοι αφού και στον καναπέ στραβά κοιμούνται, αφού και στο γραφείο κάθονται οκτώ ώρες (άσε που εκεί πρέπει και να δουλεύουν). «Ποια κούραση; Αυτό είναι ζωή. Η μουσική, οι τρέλες, το μαζί. Τι είναι μια μέρα μπροστά σε αυτό το συναίσθημα» θα καταλήγουν.
Στις 7 το πρωί που φτάσαμε, όλοι είχαμε μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια, εμφανή κούραση και ένα χαμόγελο. «Στα επόμενα» είπαμε. Ξημέρωσε και ήταν μια απλή, καθημερινή Πέμπτη. Πήγαμε στις δουλειές μας.
Πότε πήγαμε, πότε ήρθαμε, ούτε που το καταλάβαμε.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google
