«Ό,τι ανεβαίνει γρήγορα, μπορεί αργότερα να σκάσει με πάταγο» λέει μία παλιά πολιτική σοφία που έχει επαληθευθεί πολλές φορές στο παρελθόν στη χώρα μας. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το φαινόμενο «Δημήτρης Αβραμόπουλος». Ο έμπειρος διπλωμάτης επιχείρησε το 2001 να δημιουργήσει ένα κίνημα, με τον τίτλο «Κίνημα Ελλήνων Πολιτών», το οποίο και παρουσίασε σε μία εκδήλωση με τα πολλά ταρατατζούμ στο Ζάππειο.
Πατώντας επάνω στην οριακή ήττα της ΝΔ στις εκλογές του 2000 και φουσκωμένος από τα ποσοστά που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις της εποχής, ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων δημιούργησε ένα κόμμα με φιλελεύθερη λογική και με στόχο να αναδειχτεί σε κεντρώο παράγοντα που θα συμμετάσχει στις εναλλαγές της εξουσίας. Το εγχείρημα δεν περπάτησε, καθώς πολύ γρήγορα τα νούμερα του νεοσύστατου κόμματος στις δημοσκοπήσεις άρχισαν να κατρακυλούν. Έτσι ο Αβραμόπουλος το 2002 επανήλθε στο μαντρί, δηλαδή στη ΝΔ.
Η ιστορία είναι διδακτική και δεν είναι η μοναδική στην Ελλάδα, όπου μία πολιτική προσπάθεια ξεκίνησε με καλές προϋποθέσεις, αλλά έμεινε από καύσιμα και έδειξε γρήγορα τίτλους τέλους. Γιατί για να προχωρήσει ένα νέο κόμμα, χρειάζεται να υπάρχει αναγκαιότητα, χρειάζεται ιδέες, χρειάζεται πρόσωπα και χρειάζεται και οργανωτική ετοιμότητα.
Φυσικά χρειάζεται και η συγκυρία: Το να δηλαδή υπάρχουν εκείνα τα πολιτικά κενά που ευνοούν τη νέα προσπάθεια. Επίσης για να πετύχει το νέο χρειάζεται και η στόχευση. Ο Αβραμόπουλος ήθελε να κινηθεί στο κέντρο, όμως τελικά κενός πολιτικός χώρος τότε δεν υπήρξε, γιατί η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή φρόντισε να κινηθεί προς το μεσαίο χώρο και τελικά «κατασπάραξε» το ΚΕΠ.
Το κόμμα Καρυστιανού -για να φτάσουμε και στο σημερινό «δια ταύτα»- έχει μπροστά του μια πολιτική συγκυρία που θα μπορούσε να είναι ευνοϊκή. Δηλαδή υπάρχει ένας κόσμος, ο λεγόμενος αντισυστημικός, που ψάχνει πολιτικό καταφύγιο και θα έλκονταν από απόψεις τέτοιου είδους.
Κάτι τέτοιο είχε συμβεί και το 2012 με τον ΣΥΡΙΖΑ, που σιγά σιγά γιγαντώθηκε και έφτασε στο 36% του 2015. Μόνο που τότε τα πανιά του ΣΥΡΙΖΑ φούσκωσαν γιατί υπήρχαν τόσο οι οικονομικές συνθήκες που τον βοήθησαν όσο και το οργανωτικό υπόστρωμα για να υποδεχτεί το ρεύμα. Σήμερα ούτε ρεύμα υπάρχει (το κίνημα των Τεμπών έχει ξεφουσκώσει) ούτε οργανωτικό υπόβαθρο για να υποδεχτεί την όποια δυναμική.
Για κάτι μικρομεσαίο λοιπόν, μιλάμε. Η επιτυχία του οποίου θα κριθεί τόσο από τις θέσεις και τα πρόσωπα που θα το στελεχώσουν όσο και από τον πολιτικό χώρο που θα λοκάρει. Το «λίγο από δω, λίγο από εκεί», το «λίγο από την αντισυστημική Αριστερά, λίγο από την υπερσυντηρητική Δεξιά, λίγο από τους ‘δεν ξέρω δεν απαντώ’ των δημοσκοπήσεων» είναι προβληματικό.
Και φάνηκε με το καλημέρα στην περίπτωση των δηλώσεων για τις αμβλώσεις. Έτσι και με δεδομένο ότι υπάρχει απέναντι μια σοβαρή και συγκεκριμένη πρόταση εξουσίας, όπως αυτή της ΝΔ, όλα δείχνουν ότι το νέο εγχείρημα Καρυστιανού δε θα μπορέσει να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο.
