Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων: Επιφυλάξεις για το νέο χωροταξικό τουρισμού
«Κρίσιμες διαδικασίες, όπως αυτή της παραχώρησης της απλής χρήσης του αιγιαλού, παραμένουν ανολοκλήρωτες», τονίζεται
«Για να κάνεις αυτή τη δουλειά θέλεις ένα καλό ζευγάρι παπούτσια και δυο καλά αυτιά». Αυτό είναι το μότο του Τάσου Τέλλογλου που έχει λιώσει δεκάδες ζευγάρια παπούτσια στο ρεπορτάζ. Το emakedonia.gr είχε μια σύντομη κουβέντα αφορμή το τελευταίο βιβλίο του (Πατριδογνωσία, ιστορίες ενός εμμονικού) που παρουσιάζεται σήμερα στις 12:00 στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου.
«Είμαστε λίγο καλύτερα. Λίγο όμως»
Το βιβλίο περιλαμβάνει μεγάλες ιστορίες που κάλυψε δημοσιογραφικά -και αποκάλυψε- ο Τέλλογλου, σε μια περίοδο σαράντα ετών, και αποτελεί κατά κάποιο τρόπο μια αναδρομή στη σύγχρονη ελληνική ιστορία: Τα σκάνδαλα Ιωνικής και Κοσκωτά, η πειρατεία των Παλαιστίνιων στο City of Poros, το Χερφιλντ, η Siemens, η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Συγκρίνοντας τα σημερινά σκάνδαλα με τα παλιότερα, υπάρχει αναλογία, ή τελικά ήταν πταίσμα η υπόθεση Κοσκωτα; «Ήταν πολύ σοβαρή και αυτή η υπόθεση γιατί παίρναν όλα τα χρήματα μέσα από την τράπεζα και τα δίναν στις επιχειρήσεις του Κοσκωτα, στον Ντέταρι...» μου λέει. Και τελικά αλλάζει αυτή χώρα, ή το μοτίβο επανέρχεται ξανά και ξανά; «Δεν είμαστε έτσι όπως ήμασταν πριν την χρεωκοπία. Είμαστε λίγο καλύτερα. Λίγο όμως» λέει. «Για το κλέψιμο του ΟΠΕΚΕΠΕ πριν 20 χρόνια δεν θα μας έπιαναν» συμπληρώνει.
Τρεις από αυτές τις ιστορίες εκτυλίσσονται και στη Βόρεια Ελλάδα - η παράνομη διακίνηση πετρελαίου, η λεωφορειοπειρατία στο Σχολάρι και η κατάρρευση της Καπνικής Μιχαηλίδη. Δεν είναι ένα βιβλίο για τον ίδιο τον δημοσιογράφο, όσο για τους ανθρώπους που ήταν οι πηγές του, που τον εμπιστεύτηκαν και του άνοιξαν έναν δρόμο προς την αλήθεια. Είτε ήταν στελέχη ελεγκτικών και διωκτικών αρχών, είτε παραβάτες του νόμου. Πως προσεγγίζεις μια πηγή, ακόμα κι όταν είναι ο «κακός» της ιστορίας; «Τον ακούς. Περιμένεις να ακούσεις τι έχει να σου πει» είναι η απλή και αφοπλιστική απάντηση. Πώς κερδίζεις την εμπιστοσύνη του; «Επιβεβαιώνοντας ότι αξίζει τον κόπο να σου έχει εμπιστοσύνη, τηρώντας τη συμφωνία που έχεις κάνει» λέει.
Το λαθρεμπόριο πετρελαίου και οι υπόγειες δεξαμενές στη Θεσσαλονίκη
Μια τέτοια φοβερή ιστορία είναι αυτή με τις εικονικές εξαγωγές πετρελαίου. «Αν μας εξηγήσεις πώς δουλεύατε θα έρχομαι ως το τέλος της υπόθεσης αυτής μάρτυρας στα δικαστήρια» είπε ο Τέλογλου στον Βαγγέλη έναν από τους λαθρέμπορους, υπέρ και εγένετο. Η υπόθεση που αποκάλυψε ο δημοσιογράφος έκανε πάταγο, ο ίδιος πήγε στα δικαστήρια ως μάρτυρας υπεράσπισης του Βαγγέλη, που όταν αποφυλακίστηκε μετά από δέκα χρόνια τον "ξενάγησε" που σε ένα εκτεταμένο δίκτυο υπόγειων δεξαμενών γύρω από τη Θεσσαλονίκη, ένα κανονικό Underground του Κουστουρίτσα. Χρόνια μετά ο Τέλλογου συναντά και έναν άλλο πρόσωπο αυτής της ιστορίας, έναν τελωνειακό, από τα «μικρά ψάρια». Τότε ο άνθρωπος αυτός ισχυριζόταν ότι άλλοι είχαν χρησιμοποιήσει τη σφραγίδα του στο Τελωνείο, αλλά δεν είχε αποκαλύψει ποιοι. Πρωτόδικα καταδικάστηκε, στη συνέχεια απηλλάγη, αλλά στο μεταξύ καταγράφηκε οικονομικά. Με κάποιες τύψεις που δείλιασε τότε να μπει σε βαθύτερη συζήτηση με την πηγή ο δημοσιογράφος συνάντησε ξανά τον συνταξιούχο τελωνειακό 15 χρόνια μετά, στο σπίτι του στους Αμπελοκήπους Θεσσαλονίκης, και τα είπαν σαν φίλοι από τα παλιά.
«Δεν είναι κακό να λέμε ποτέ ποτέ ότι κάναμε λάθος και να καταλαβαίνουμε και πού ακριβώς κάναμε λάθος» μου λέει, αναφερόμενος στην υπόθεση Siemens, που καταλαμβάνει ένα μεγάλο κεφάλαιο του βιβλίου. Εκεί ο δημοσιογράφος αναγνωρίζει και τα δικά του λάθη, που οφείλονται σε στοιχεία που αγνοούσε και προέκυψαν εκ των υστέρων. «Στην έρευνα πρέπει κανείς να ενσωματώνει και την αμφιβολία του, την ετοιμότητα του να ανατρέψει τις παραδοχές του, κάθε φορά που προκύπτει ένα καινούριο στοιχείο» λέει στον πρόλογο του βιβλίου
Η δολοφονία του Τάσου Τέλλογλου από την ΟΠΛΑ
Το βιβλίο, εκτός από τις ιστορίες της Μεταπολίτευσης, που διαμόρφωσαν την προσωπικότητα του δημοσιογράφου, περιλαμβάνει και δυο έρευνες που έκανε ο δημοσιογράφος εξερευνώντας την προσωπική του γενεαλογία. Η πρώτη είναι η δολοφονία του παππού του, Τάσου Τέλλογλου, στη Θεσσαλονίκη, από την ΟΠΛΑ. Ήταν μια τραυματική ιστορία που σημάδεψε τον 13χρονο τότε γιο του (πατέρα του δημοσιογράφου) που πρώτος είδε τον πατέρα του νεκρό, μέσα στο λευκό, κοστούμι του μέσα στα αίματα. Ο παππούς Τέλλογλου ήταν προϊστάμενος στην ηλεκτρική εταιρεία Θεσσαλονίκης, όπου ήταν ενταγμένα και τα τραμ. Μετά από περιστατικά με κλοπές εισπράξεων ο παππούς προειδοποίησε ότι θα ενημερώσει τους Γερμανούς. «Δεν ήταν ούτε δεξιός, ούτε συνεργάτης. Βενιζελικός ήταν όπως όλοι οι πρόσφυγες, απλά ήταν φοβερά λεγκαλιστης τους είχε προειδοποιήσει το 1942, αν ξανακλέψετε θα φωνάξω τους γερμανούς» λέει ο εγγονός του. Ο παππούς κατέληξε στη λίστα των προγραφών της ΟΠΛΑ που τον δολοφόνησε μετά τον πόλεμο. Η ιστορία δεν συζητιόταν στην οικογένεια. Ο δημοσιογράφος την έμαθε από τον συγγραφέα Νίκο Μπακόλα, που ζούσε στο απέναντι σπίτι και άκουσε τον πυροβολισμό- «σαν έναν θόρυβο από ροκάνα». Όταν ο Τέλλογλου ζήτησε άδεια από τη ΔΕΗ στην Αθήνα να ερευνήσει τα αρχεία, ο εδώ ο προϊστάμενος της υπηρεσίες του είπε να φύγει γιατί «τα παιδιά τους δουλεύουν ακόμα εδώ». Τα παιδιά των δολοφόνων. « Όταν κατέβηκα από τα γραφεία της ΔΕΗ στη Θεσσαλονίκη με περίμενε κάτω ένας τύπος που ήταν πρόεδρος ενός περίεργου κόμματος και πρόεδρος πραγματογνωμόνων τροχαίων ατυχημάτων. Μου λέει "ξέρω τους δολοφόνους του παππού σου, θα σου πω με τον όρο να μου διορίσει ο πατέρας σου την κόρη μου στη Philips- γιατί ήταν γενικός διευθυντής της Philips ο πατέρας μου. Και του λέω είναι συνταξιούχος, δεν μπορεί να διορίσει καμία κόρη σου πουθενά». Ο δημοσιογράφος έμαθε τα ονόματα και τα επιβεβαίωσε με ένα σημείωμα που είχε γράψει εκείνη την εποχή ο πεθερός του θύματος - «ο οποίος ήταν δαιμόνιος, ήξερε κάθε πέτρα στη Θεσσαλονίκη»- αναφέροντας τα ονόματα όσων θεωρούσε υπόπτους. «Όταν είπα στον μπαμπά μου τα ονόματα αυτών που ήταν φυσικοί αυτουργοί -ο ένας έγινε σπιούνος της ασφάλειας το 1947 και μετά έφερνε αυτοκίνητα τη δεκαετία του '60 και ο άλλος είχε Γερμανίδα γυναίκα την οποία είχαν πάρει όμηρο μέχρι να τελειώσει τη δουλειά- μου είπε "τους ξέρω αυτούς από το 1947". Ήταν μάλλον ψύχραιμος».
Το θαύμα της Πάρου
Η δεύτερη ιστορία της γενεαλογίας του δημοσιογράφου προέρχεται από τον παππού από την πλευρά της μητέρας του. Το στοιχείο που τον καθόρισε ήταν η ανατίναξη του αεροδρομίου της Πάρου, κατά την κατοχή. «Ο παππούς μου ήταν συνομιλητής των Γερμανών αλλά άνθρωπος των Άγγλων και κανόνισε πώς θα ανατιναχθεί στον αέρα το αεροδρόμιο των Γερμανών. Όταν τα κάνουν θάλασσα με την ανατίναξη του αεροδρομίου ο Γερμανός διοικητής είπε στον παππού ότι τα αντίποινα θα ήταν να εκτελεστούν 125 άνθρωποι». Τότε ένας ηγούμενος της Πάρου πείθει τον Γερμανό να μην τους σκοτώσουν. Ως τιμωρία ο Γερμανός πήρε μετάθεση στο ανατολικό μέτωπο. Το περιστατικό έμεινε στην ιστορία του νησιού ως το θαύμα του 1944. «Δεν ήταν όμως θαύμα, ήταν η δύναμη να συγχωρείς σε πολύ δύσκολες συνθήκες και να πληρώνεις για αυτό».
Στο βιβλίο δεν περιλαμβάνεται η μεγάλη υπόθεση των υποκλοπών, γιατί ο Τέλλογλου γράφει για τις ιστορίες των ανθρώπων που γνώρισε προσωπικά και στην προκειμένη περίπτωση «δεν γνωρίζω όλους τους πρωταγωνιστές της». Κάποια τμήματα των ιστοριών αυτών δημοσιεύτηκαν στα ΜΜΕ όπου εργάστηκε ο δημοσιογράφος. Τα περισσότερα δημοσιεύονται πρώτη φορά και όπως σημειώνει ο συγγραφέας «σίγουρα δεν είναι η τελευταία λέξη της αλήθειας».
