Γράφει ο Μανώλης Χριστοδουλάκης
Βουλευτής Ανατολικής Αττικής ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ
Το προσεχές συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ένα ακόμα οργανωτικό ορόσημο. Δεν είναι μία διαδικασία ανακατανομής ρόλων ούτε μία εσωτερική άσκηση ισορροπιών. Είναι μία βαθιά πολιτική υπόθεση. Είναι ένα συνέδριο που οφείλει να αφορά την κοινωνία και όχι τους μηχανισμούς.
Η χώρα μας βιώνει μία πολύπλευρη κρίση που υπερβαίνει τα οικονομικά μεγέθη. Είναι κρίση αντιπροσώπευσης. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας δεν αντιλαμβάνεται πλέον την πολιτική ως λύση, αλλά περίπου ως πρόβλημα. Αυτή είναι η μεγάλη πληγή της δημοκρατίας μας. Και αν εμείς, ως προοδευτική δύναμη, δεν απαντήσουμε πειστικά σε αυτή την κρίση, τότε θα έχουμε αποτύχει στον ιστορικό μας ρόλο.
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μία συλλογική διαδικασία συμμετοχής και ουσιαστικής διαβούλευσης. Ένα συνέδριο ανοιχτό στους πολίτες, στους εργαζόμενους, στους νέους ανθρώπους που αγωνιούν, στις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας. Ένα συνέδριο που θα διαμορφώσει, μέσα από διάλογο, την πολιτική μας πρόταση για την προοδευτική διακυβέρνηση. Μία πρόταση που θα μετατρέψει την οργή σε ελπίδα και την κριτική για τα κακώς κείμενα σε οργανωμένο σχέδιο για να τα υπερβούμε.
Και πρέπει αυτό το συνέδριο, ναι, να είναι ένα συνέδριο διεύρυνσης στην κοινωνία. Διεύρυνση που έχουμε ανάγκη και δεν αφορά τους επαγγελματίες της πολιτικής, δεν μπορεί να γίνεται μόνο με όρους εκλογιμότητας ή πολιτικής διάσωσης τοξικών συμπεριφορών που πλήγωσαν και τον χώρο μας και –κυρίως- τη χώρα, αλλά οφείλει να είναι θεσμική και πολιτική.
Να στηρίζεται σε συλλογικές, όχι σε προσωπικές αγωνίες, και να έχει κοινή συνισταμένη την ταυτόσημη στρατηγική για την Ελλάδα που θέλουμε: Μία πατρίδα με ισχυρούς θεσμούς, κοινωνική δικαιοσύνη και βιώσιμη ανάπτυξη.
Το διακύβευμα, λοιπόν, ήταν και είναι η Δημοκρατία, που βάλλεται σε κάθε επίπεδο. Βάλλεται στους θεσμούς, με την καταστρατήγηση του Συντάγματος στις περιπτώσεις ελέγχου ποινικών ευθυνών πολιτικών προσώπων από την κυβέρνηση της ΝΔ. Στην οικονομία, με τη διεύρυνση των ανισοτήτων, κοινωνικών και ενδοπεριφερειακών.
Στην ενέργεια, με την αύξηση της ενεργειακής φτώχειας. Στην εργασία, με τη νομοθέτηση του 13ωρου και τη συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου, αλλά και της ποιότητας ζωής των εργαζομένων. Στην κοινωνία, με την ενίσχυση ενός ακραίου, διχαστικού λόγου που διαβρώνει την εμπιστοσύνη και τη συνοχή.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να αλλάξει πίστα. Να μην είναι απλώς ένα κόμμα που ελέγχει την εξουσία, αλλά ένα πλουραλιστικό, προοδευτικό, πολιτικό κίνημα που τη διεκδικεί προς όφελος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να γίνει ξανά ο κορμός της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, όπως υπήρξε στο μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης ιστορίας του.
Αυτό είναι το και το πραγματικό ζητούμενο του συνεδρίου μας. Να αποκαταστήσουμε τη σχέση εμπιστοσύνης πολιτικής και κοινωνίας με ελπίδα και ενότητα. Ενότητα που στηρίζεται όχι στις «μουσικές καρέκλες» των εκάστοτε κομματικών ισορροπιών και της ανακύκλωσης των ίδιων προσώπων σε διαφορετικές θέσεις, αλλά στις αξίες μας, στην πολιτική και στην κοινή μας στρατηγική για τη χώρα μας και τους ανθρώπους της.
Γιατί μόνο έτσι, θα καταφέρουμε να αποδείξουμε ότι η προοδευτική διακυβέρνηση δεν είναι σύνθημα, αλλά ρεαλιστική, αναγκαία και δημοκρατική προοπτική για την πατρίδα μας.
