- Newsroom
Σε ένα ιδιαίτερα πιεστικό γεωπολιτικό σταυροδρόμι βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση, καθώς καλείται να διαχειριστεί τις έντονες αξιώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη συγκρότηση ενός νέου διεθνούς φορέα, του λεγόμενου «Συμβουλίου της Ειρήνης». Με ορόσημο την προσεχή Πέμπτη στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, ο Αμερικανός πρόεδρος επιδιώκει να αποσπάσει όσο το δυνατόν περισσότερες υπογραφές, θέτοντας την Αθήνα και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προ των ευθυνών τους.
Η ελληνική πλευρά αναλύει με προσοχή όλες τις παραμέτρους της πρότασης, καθώς η συμμετοχή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ως μη μόνιμο μέλος επιβάλλει λεπτούς χειρισμούς. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν πως το Μέγαρο Μαξίμου και το Υπουργείο Εξωτερικών τείνουν προς την απόρριψη της πρόσκλησης. Ο κύριος λόγος είναι ότι η νέα αυτή δομή φαίνεται να παρακάμπτει το Ψήφισμα 2803 του ΟΗΕ για τη Γάζα, δημιουργώντας ένα πλαίσιο που κινείται εκτός των συμφωνημένων διεθνών κανόνων.
Ενώ αρχικά το Συμβούλιο είχε παρουσιαστεί ως ένας προσωρινός μηχανισμός για τη διαχείριση της κρίσης στη Μέση Ανατολή, τα έγγραφα που εστάλησαν σε 60 κράτη αποκαλύπτουν μια διαφορετική πραγματικότητα. Ο οργανισμός αποκτά μόνιμο χαρακτήρα και το πεδίο δράση του δεν περιορίζεται στη Γάζα, αλλά επεκτείνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Δημιουργείται η αίσθηση ενός «αντι-ΟΗΕ», όπου ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ΗΠΑ θα έχουν τον απόλυτο έλεγχο, υποβαθμίζοντας τους υφιστάμενους διεθνείς θεσμούς.
Η γεωπολιτική πόλωση στην Ευρώπη
Το ζήτημα διχάζει την Ευρώπη, με την Αθήνα να αναζητά κοινό βηματισμό με τους εταίρους της. Βερολίνο και Παρίσι προσανατολίζονται στο «όχι», θεωρώντας ότι η αποδοχή θα αποτελούσε πλήγμα στο κύρος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Η Ουγγαρία και η Αλβανία έχουν ήδη ευθυγραμμιστεί με τις επιθυμίες του Λευκού Οίκου.
Μια αρνητική απάντηση από την Ελλάδα ενδέχεται να σκιάσει τις σχέσεις με τον Πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος παραδοσιακά αντιμετωπίζει τις διεθνείς σχέσεις με όρους συναλλαγής και προσωπικής πίστης.
Η κυβέρνηση καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στον κίνδυνο της αμερικανικής δυσαρέσκειας και την ανάγκη προάσπισης της διεθνούς νομιμότητας, σε μία στιγμή που η παγκόσμια διπλωματία αλλάζει άρδην φυσιογνωμία.
