Σινεμά - Ο Αλέξης Δερμεντζόγλου επιλέγει: Υψηλή ποιότητα, υπέροχη αργεντινέζικη κωμωδία και δανέζικο δράμα

Στην τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα επικρατεί η ποιότητα, το λεγόμενο καλλιτεχνικό σινεμά κι έτσι θα αρχίσω τις προτάσεις μου με τρία τέτοια φιλμ.

«΄Ενας ποιητής»: Η κολομβιανή συμπαραγωγή (υποψηφιότητα της Κολομβίας για τα περσινά ΄Οσκαρ) πέραν των άλλων κέρδισε και το βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» στο περσινό φεστιβάλ Καννών. Ο ήρωάς μας διάγει όλη την κρίση μέσης ηλικίας. Αρνείται να δουλέψει, παίρνει φαρμακευτική αγωγή, είναι διαζευγμένος με μια κόρη που ετοιμάζεται για το πανεπιστήμιο. Κάποτε παραλίγο να γίνει διακεκριμένος ποιητής, βραβεύτηκε, έγραψε δυο βιβλία και μετά έπεσε στο τέλμα και έγινε βάρος στη μητέρα και στην οικογένειά του που τον συντηρούν. Τελικά αποφασίζει να δουλέψει σ΄ ένα λύκειο. Εκεί ξεχωρίζει μια 16χρονη μαθήτρια από πολυμελή οικογένεια και επιχειρεί α την προωθήσει και να την αναδείξει στο κόσμο της ποίησης. Αργόρυθμη ταινία με πολύ διάλογο, εξαιρετικές κοινωνιολογικές παρατηρήσεις και φαινομενολογία της σύγχρονης Κολομβίας, ωραία χρώματα και μουσική και εξαιρετικό τον βασικό ανδρικό ρόλο. Δεν κομίζει τίποτα το νεωτερικό αλλά διαυγάζει ανθρώπινες καθημερινές αλήθειες. Βλέπεται ευχάριστα αλλά είναι αργόρυθμη.

Για μένα μεγάλη θετική έκπληξη είναι η σπονδυλωτή αργεντίνικη ταινία «Homo Sapiens?». Αποτελείται από καμιά δεκαπενταριά σκετς εκ των οποίων κάποια είναι μικρής διάρκειας ακόμα και δύο τρία λεπτά.. με πρωταγωνιστή τον έξοχο Γκουλιέρμο Φρανσέλα σε πολλούς ρόλους.Λογικά θυμόμαστε τις υπέροχες ιταλικές σάτιρες του παρελθόντος. Περνάς καλά, το χιούμορ είναι κατάμαυρο και βιτριολικό κάθε σκετς έχει τον δικό του τίτλο και ο κοινωνικός χώρος καταγράφεται εξαιρετικά με κάποια σκετς σοκ, υπόδειγμα μινιμαλιστικής πικρίας και έντονης κριτικής του κυνισμού. Η κοινωνία της Αργεντινής ακτινογραφείται υποδειγματικά και οι καταστάσεις που καταγράφονται είναι γκροτέσκες, μελαγχολικές, απροσδόκητες και απαισιόδοξες. Πέρασα πολύ καλά, ευχαριστώ την εταιρεία διανομής που μου την έστειλε να την δω. Συμπερασματικά είναι μια εξαιρετική θερινή ψυχαγωγία περνάς καλά αλλά υπάρχει και το πεδίο της σκέψης. Τελικά ένας αρμονικός συνδυασμός μιάμισης περίπου ώρας.

‘Άλλη υπέροχη έκπληξη φθάνει από Δανία κει είναι «Ο τελευταίος Βίκινγκ»του διακεκριμένου σκηνοθέτη Αντρές Τόμας Γένσεν. Ξεχωρίζει ο Μαντς Μίκελσεν. Η ταινία έκαμε παγκόσμια πρεμιέρα στο 82^ο φεστιβάλ της Δανίας, γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έκοψε 800.000 εισιτήρια. Πήρε 13 υποψηφιότητες στα εθνικά βραβεία της Δανίας. Ο Μάνφρεντ (Μίκελσεν) είναι αδερφός του Άνγκερ ο οποίος μετά από ληστεία – όπου έκρυψε 4,2 εκατομμύρια κορώνες- αποφυλακίζεται και γυρίζει να βρει τα χρήματα που τα μυστικό τους γνωρίζει ο Μάνφρεντ. Ο τελευταίος, πάσχοντας από το σπάνιο ψυχιατρικό διχασμό διασχεστικής προσωπικότητας, θεωρεί πως είναι η ενσάρκωση του Τζον Λένον. Αρχίζουν σουρεαλιστικές εξελίξεις και μεγάλες σεναριακές ανατροπές. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό οικογενειακό μελόδραμα που στο τέλος αποχτά και στοιχεία νουάρ. Παρά τους αργούς ρυθμούς, ενθουσιάστηκα για την εξαιρετική και εξονυχιστική κοινωνική παρατήρηση και ανάλυση χαρακτήρων. Το φιλμ ξεπερνά τα κινηματογραφικά είδη, τα σχολιάζει, τα ειρωνεύεται με μαύρο κυνικό χιούμορ. Είναι θετική έκπληξη. Θα αρέσει πολύ.

«Τα δικά μας κορίτσια»(«Girls on wire»): Κινέζικη ταινία της Βίβιαν Κου με τρία βραβεία και συμμετοχή στο φεστιβάλ Βερολίνου πέρυσι. Η Τιάν Τιάν έχει μονογονεϊκή οικογένεια και ένα 5χρονο κοριτσάκι. Σκοτώνει έναν έμπορο ναρκωτικών και η συμμορία την κυνηγάει για να την εκδικηθεί. Μόνον ο ξάδελφό της μπορεί να την βοηθήσει. Υποδειγματικό κινέζικο κοινωνικό νεονουάρ που ασκεί έντονη κριτική σε μια χώρα που συνεχώς δυτικοποιείται. Θα περάσετε όμορφα με ένταση.

«The Beast»: Σκληρό αμερικάνικο αθλητικό δράμα με τον Ράσελ Κρόου και να παίζει και να συμμετέχει στο σενάριο. ΄Ενας διάσημος και φοβερός αθλητής των πολεμικών τεχνών επανέρχεται στη δράση για να βοηθήσει τον αδερφό του. Πλατυαστική η ταινία, ενδείκνυται για τους φίλους του είδους. Στην παραγωγή και η Αυστραλία.

Και μετά το ξύλο ενδείκνυται και μια κωμωδία «The Christophers» συμπαραγωγή ΗΠΑ- Ηνωμένου Βασιλείου του κορυφαίου Αμερικανού δημιουργού Στίβεν Σόντερμπεργκ και ένα εκπληκτικό σενάριο. Ο βασικός ήρωας (τον παίζει έξοχα ο σερ Ίαν Μακ Κέλεν ) είναι ένας διάσημος ζωγράφος που βρίσκεται στο τελικό στάδιο του καρκίνου, ενώ είναι αποξενωμένος με τα δυο παιδιά του. Στο παρελθόν είχε ένα εραστή, τον Κρίστοφερ, και χώρισαν. Από τη σχέση έχουν μείνει μερικά ημιτελή πορτρέτα του Κρίστοφερ. Τα δυο παιδιά του έχουν ένα σατανικό, πανέξυπνο σχέδιο. Να επιλέξουν κάποιο πρόσωπο να τελειώσει τα πορτρέτα και να τα πουλήσουν ακριβά. Τελικά βρίσκουν την ταλαντούχα Λάρι που αναλαμβάνει όχι μόνον να τα τελειώσει αλλά βάζει μέσα και μια δική της αισθητική πρόταση δημιουργώντας μια υπεραξία. Ακολουθούν εκπληκτικές ανατροπές. Προβλέπω πως το φιλμ θα «παίξει» στα ΄Οσκαρ. Πανέξυπνο σενάριο, ωραίοι σταρ, αρτίστικη σκηνοθεσία, υποπλοκές, ένταση, απρόοπτα. Πιστεύω πως θα εξελιχθεί με μεγάλη επιτυχία και θα αρέσει στο κινό.