Και τι δεν περιέχει η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα. Πολλές εξαιρετικές ταινίες, μεταξύ των οποίων και το καλύτερο, μέχρις στιγμής ξένο φιλμ του 2026, το «Sirāt» με τέσσερες προτάσεις για Όσκαρ, το απαράμιλλης αισθητικής «Yunan», την κινηματογραφική παραγωγή για τον «Άγιο Παΐσιο», φιλμ του κορυφαίου Αμερικανού σκηνοθέτη του τρόμου Σαμ Ραϊμί και ακόμα ταινία του σκληρόύ Τζέισον Στέιθαμ. Να κάνω μια διευκρίνιση. Πολλές ταινίες αναφέρονται με τους ξένους τίτλους γιατί δεν είναι γνωστό πως θα τις «βαφτίσουν» ελληνικά οι διανομείς.
Όμως, σε όλα τα επίπεδα, η καλύτερη ταινία της εβδομάδας είναι η ισπανογαλλική παραγωγή «Sirāt» του Όλιβερ Λάξε με πολλά βραβεία με σπουδαιότερα τα τέσσερα στις Κάννες. Το βραβείο της επιτροπής, την καλύτερη μουσική σύνθεση και «Φοίνικας» για σκύλο. ΄Ενας Ισπανός πατέρας, παρέα με τον 13χρονο γιο του και το σκυλί τους, μεταβαίνουν σε μια ρέιβ συναυλία στο Μαρόκο για να ανακαλύψουν την χαμένη κόρη και αδελφή. Κανένας δεν γνωρίζει τίποτα και τους λένε πως μπορεί το κορίτσι να μετακινήθηκε προς την Μαυριτανία σε άλλη συναυλία. Ο πατέρας ακολουθεί πέντε άτομα σ΄ ένα επικίνδυνο ταξίδι μέσα στην έρημο. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ξεσπάει ένας ξαφνικός πόλεμος και έχουμε και διασπορά ναρκών.
Ένα από τα αριστουργηματικά πρόσφατα φιλμ στο είδος του υπαρξιακό θρίλερ και νεονουάρ με επιρροές από το περίφημο βραβευμένο κλασικό του Ανρί Ζορζ Κλουζό «Το μεροκάματο του τρόμου». Σπουδαίοι ηθοποιοί, ωραία η φωτογραφία, η σκηνοθεσία αρτίστικη, με ήρωες να ξεφεύγουν από την αποστολή τους και κάνουν μια προσωπική αναμέτρηση με τις ηθικές αντοχές τους σ΄ ένα ταξίδι στην κόλαση και στο αλλού. Μου άρεσε πάρα πολύ.
Σημαντικό, εξαιρετικού καλλιτεχνικού και αισθητικού επιπέδου είναι το φιλμ «Yunan» (συμπαραγωγή Γερμανίας, Ιταλίας, Καναδά κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών) του Αμίρ Φαχέρ Αλντίν) που κέρδισε δυο μεγάλα βραβεία στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Χονγκ Κονγκ 2025. Ένας εξόριστος στην Γερμανία Σύριος συγγραφέας, ο Μουνίρ, κατόπιν συμβουλών των γιατρών του να ξεκουραστεί, φεύγει για ένα απομονωμένο νησί της Βόρειας θάλασσας. Εκεί θυμάται συνεχώς ένα παραμύθι που τούλεγε η μητέρα του για έναν βοσκό χωρίς πρόσωπο και την όμορφη γυναίκα του.
‘Εχουμε ένα συγκλονιστικό σχόλιο για την αγωνιώδη αναμονή της επιθυμίας, αλλά και της ακύρωσής της όταν την πλησιάζουμε. Είναι ένα σινεμά, που θυμίζει πολύ Τσειλάν, αργό με επαναλήψεις, σιωπές, στατικό. Πιθανά θα κουράσει αλλά διαθέτει αισθητική υψηλού επιπέδου και διαχρονική φιλοσοφία. Επίκαιρο αλλά για ψαγμένους.
Ο «Άγιος Παΐσιος» σε σκηνοθεσία Στάμου Τσάμη και σενάριο του Γιώργου Τσιάκκα, ξεκινά από την γέννηση του Αγίου, κατά κόσμον Αρσενίου Εζνεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου ξεριζώνεται και παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα. Ο μικρός Αρσένιος μεγαλώνει στην Κόνιτσα της Ηπείρου με τη γιαγιά του και τη μητέρα του οι οποίες του μεταδίδουν τη βαθιά τους πίστη στον Χριστό και την αγάπη για τον συνάνθρωπο. Μεγαλώνει με τις ιστορίες για τον ‘Αγιο Αρσένιο και μέσα του φουντώνει η επιθυμία σε μικρή ηλικία να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή. Το 1945 κατατάσσεται στο στρατό όπου υπηρετεί ως ασυρματιστής. Με την αποστράτευσή του επισκέπτεται το ΄Αγιον ΄Ορος. Σύντομα, όμως, επιστρέφει στην Κόνιτσα για οικογενειακούς λόγους και παραμένει εκεί για τρία χρόνια. Αναχωρεί οριστικά για το ΄Αγιον Όρος τον Μάρτιο του 1953 και καταλήγει στη Μονή Εσφιγμένου. ΄Επειτα από τρία χρόνια βρίσκεται στη Μονή Φιλοθέου, όπου γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Παΐσιος. Στέλνει μια φωτογραφία του στη μητέρα του με την οποία την αποχαιρετά και της λέει ότι για μάνα του πιά θα έχει την Παναγία.
Για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη και με σκηνές που δεν είδαμε στην τηλεόραση η ιστορία που άγγιξε τις καρδιές και συγκίνησε την Ελλάδα.
Send help ( Στείλτε βοήθεια). ΄Ενα αεροπλάνο συντρίβεται και υπάρχουν μόνο δύο άνδρες επιζώντες συνάδελφοι σε κοινή δουλειά που βρίσκονται σ΄ ένα απομονωμένο νησί. Έχουν κάποιες διαφωνίες μεταξύ τους αλλά τις βάζουν στην άκρη για την επιβίωσή. Ωστόσο θα θυμηθούν κάποια στιγμή τος διαφορές τους και θα αρχίσουν οι εντάσεις. Ο Ραϊμί σε μια εξαιρετική ταινία, όπου ο τρόμος συνυπάρχει με την «μαύρη» σάτιρα και το ειρωνικό χιούμορ. Θυμίζει Πολάνσκι, πολλοί το χαρακτήρισαν συνδυασμό «Misery» (1990) του Ράινερ και «Ναυαγό» (2000) του Ζεμέκις. Περνάς καλά, έχει ανατροπές.
Στο «Shelter» («Καταφύγιο») θα συναντήσουμε τον Τζέισον Στέιθαμ σκληρό, μοναχικό, αινιγματικό. Ζει επί δέκα χρόνια – χωρίς κανένας να γνωρίζει το παρελθόν του, σ΄ έναν εγκαταλειμμένο φάρο. Του πηγαίνει προμήθειες ένας άνδρας κι ένα κορίτσι. Όταν το κορίτσι κινδυνεύσει θα το σώσει και τότε θα τραβήξει πάνω του και τη δράση. Κλασικά το μυστικό του είναι πως υπήρξε πρώην πράκτορας και τώρα φθάνει κατά κύματα η δράση. Λειτουργικά νησιωτικά ντεκόρ, κλωτσοπατινάδα όσο δεν γίνεται, και κλασικά ένα λαϊκό «φιλοσοφικό» θέμα. Δυό μοναχικοί τύποι αναζητούν έναν οικογενειακό δεσμό. Και τώρα είναι ευκαιρία να τον αποκτήσουν. Και ζήσαν αυτοί καλά σε μια ταινία από τα ίδια αλλά καλογυρισμένη.
Και φυσικά κινηματογραφική εβδομάδα χωρίς κινούμενο σκίτσο δεν στέκεται. Τώρα έχουμε το σίκουελ «Καρό Νίντζα 3». Ο μικρός ήρωας έχει βαρεθεί να παίζει με τον φίλο του Νίντζα. Εκείνος παρεξηγείται. Όταν όμως θα ξεσπάσει μια επικίνδυνη πρόκληση στην αποστολή ο Νίντζα θα στείλει τον νεαρούλη. Αναφορά και πάλι στην φιλία, την σταθερότητα, στην αλληλεγγύη, την εκπαίδευση. Χρήσιμα αυτά, αλλά γνωστά. Για παιδιά μικρά και μεγάλα.
