Το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής του Παραλύτου (Πράξ. 9:32-42) προβάλλει δύο θαυμαστά γεγονότα: τη θεραπεία του Αινέα και την ανάσταση της Ταβιθάς (Δορκάδος). Στην καρδιά της διήγησης δεσπόζει η φράση: «αυτή (η Ταβιθά) ήταν γεμάτη από καλά έργα και ελεημοσύνες που έκανε». Η λιτή αυτή αναφορά δεν αποτελεί απλώς έπαινο για ένα πρόσωπο, αλλά συνοψίζει το ήθος της αυθεντικής χριστιανικής ζωής.
Η Ταβιθά δεν διακρίνεται για λόγια, αλλά για έργα. Η αγαθοεργία της δεν είναι περιστασιακή, αλλά τρόπος υπάρξεως: «πλήρης» αγαθών έργων. Η λέξη δηλώνει πληρότητα, συνέχεια και εσωτερική κατάσταση. Δεν πρόκειται για εξωτερική επίδειξη, αλλά για καρπό μιας καρδιάς που έχει μεταμορφωθεί από την αγάπη του Θεού. Όπως γράφει ο απόστολος Παύλος: «Είμαστε δημιούργημα του Θεού, κτισμένοι εν Χριστώ Ιησού για να κάνουμε καλά έργα» (Εφεσ. 2:10). Τα καλά έργα, λοιπόν, δεν είναι προαιρετικά, αλλά ουσιώδες γνώρισμα της εν Χριστώ ζωής.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει: «Τίποτε δεν κάνει τον άνθρωπο τόσο όμοιο με τον Θεό όσο η ευεργεσία» (PG 60, 180). Ο Θεός είναι κατ’ εξοχήν δωρεοδότης και ευεργέτης· όποιος αγαθοεργεί, μετέχει στον ίδιο τον τρόπο υπάρξεως του Θεού. Η χριστιανική ιδιότητα, επομένως, δεν είναι τίτλος, αλλά μίμηση της θείας αγάπης.
Η Ταβιθά εκφράζει αυτή την αλήθεια μέσα από πράξεις φροντίδας, ιδίως προς τις χήρες, μια ευάλωτη κοινωνική ομάδα της εποχής. Οι ίδιες μαρτυρούν την προσφορά της, δείχνοντας τα ενδύματα που τους είχε χαρίσει, σκηνή ιδιαίτερα συγκινητική, που αποκαλύπτει ότι η αγάπη της δεν ήταν θεωρητική, αλλά ενσαρκωμένη στην καθημερινότητα, επαληθεύοντας έτσι τον λόγο του αποστόλου Ιακώβου: «Η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή» (Ιακ. 2:26).
Η αγαθοεργία έχει βαθύτατη εκκλησιαστική διάσταση. Η Ταβιθά δεν δρα μεμονωμένα, αλλά μέσα στην κοινότητα των μαθητών. Και όταν πεθαίνει, η κοινότητα πενθεί, προσεύχεται και καλεί τον απόστολο Πέτρο. Η ανάστασή της αποτελεί επιβεβαίωση ότι ο Θεός ευαρεστείται σε μία ζωή αφιερωμένη στην αγάπη. Όπως, άλλωστε, λέει ο ίδιος ο Κύριος: «Μακάριοι οι ελεήμονες, γιατί αυτοί θα ελεηθούν» (Ματθ. 5:7).
Οι Πατέρες της Εκκλησίας επιμένουν ότι η ελεημοσύνη δεν είναι απλώς μία καλή πράξη, αλλά δρόμος σωτηρίας και αποκατάσταση δικαιοσύνης και κοινωνίας. Ο Μέγας Βασίλειος γράφει: «Το ψωμί που κρατάς ανήκει στον πεινασμένο· το ρούχο που φυλάς στην ντουλάπα ανήκει στον γυμνό» (PG 31, 276).
Η χριστιανική ταυτότητα, επομένως, δεν εξαντλείται σε μία ομολογία πίστεως, αλλά φανερώνεται στις πράξεις αγάπης προς όλους, αδιακρίτως. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής επισημαίνει: «Όποιος αγαπά τον Θεό, δεν μπορεί να μην αγαπά και κάθε άνθρωπο» (PG 90, 964). Η αγάπη προς τον πλησίον είναι αδιάσπαστα ενωμένη με την αγάπη προς τον Θεό.
Στον σύγχρονο κόσμο, όπου συχνά κυριαρχεί ο ατομικισμός, το παράδειγμα της Ταβιθάς λειτουργεί ως μια «σιωπηλή επανάσταση», καλώντας σε μια εκ νέου ανακάλυψη του νοήματος της διακονίας. Η Εκκλησία είναι εργαστήριο αγάπης. Κάθε πιστός καλείται να γίνει φορέας ελπίδας, παρηγοριάς και στήριξης για τον άλλον. Δεν αρκεί να πιστεύουμεꞏ χρειάζεται να ζούμε την πίστη και να την προβάλλουμε μέσα από το φως των έργων που μαρτυρούν την παρουσία του Θεού στον κόσμο.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 03.05.2026
