Γράφει
Βασίλης Κοντογουλίδης
Το άρθρο 42 παράγραφος 7 της συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής, ορίζει με σαφήνεια ότι τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν νομική υποχρέωση να συνδράμουν οποιοδήποτε άλλο κράτος-μέλος που δέχεται στο έδαφός του «ένοπλη επίθεση» με όλα τα μέσα, περιλαμβανομένων και των στρατιωτικών μέσων.
Αυτή την εβδομάδα η Κύπρος που προεδρεύει της Ευρωπαϊκής Ένωσης δέχτηκε την επίθεση που περιγράφεται στο άρθρο 42 της συνθήκης της Λισαβόνας αλλά δυστυχώς δεν είδαμε την ενεργοποίηση αυτού του άρθρου παρά μόνο μεμονωμένες πρωτοβουλίες. Και το ερώτημα που τίθεται είναι τι κύρος έχει αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση όπως την κατάντησαν που και στον πόλεμο τη Μέση Ανατολή κρατά μία στάση κατώτερη των περιστάσεων που παραπέμπει σε κομπάρσο των εξελίξεων όπως και στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας.
Δεν βρέθηκε μία χώρα συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας που να ζητήσει ενεργοποίηση αυτού του άρθρου; Όπως πολύ σωστά ενεργοποιήθηκε το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδος-Κύπρου και εστάλησαν οι φρεγάτες και τα f16 δεν θα έπρεπε η ελληνική κυβέρνηση να πρωτοστατήσει στην ενεργοποίηση της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το θέμα να πάρει Ευρωπαϊκή διάσταση;
Ένα ακόμα ερώτημα που τίθεται με έμφαση τούτες τις μέρες είναι τι κάναμε σαν χώρα προκειμένου αντίστοιχες ανατιμήσεις σε καύσιμα και ενέργεια που είχαμε στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας να αντιμετωπιστούν με δομικό τρόπο και τώρα; Η απάντηση είναι θλιβερή: Απολύτως τίποτα.
Σε ενεργειακό επίπεδο η χώρα μας είναι εξίσου απροστάτευτη, ενώ στον τομέα των καυσίμων η διαχείριση παραπέμπει σε συνταγή των pass του παρελθόντος. Γιατί η κυβέρνηση αρνείται να προχωρήσει έστω και προσωρινά στο μόνο μέτρο που θα ανακουφίσει ουσιαστικά τους πολίτες και θα μειώσει την τιμή της βενζίνης τουλάχιστον 40 λεπτά;
Αναφέρομαι στη μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα που τον προτείνουν οι βενζινοπώλες εδώ και χρόνια. Πληρώνουμε από τα πιο ακριβά καύσιμα στην Ευρώπη και η κυβέρνηση κωφεύει. Επιλέγει την ακριβή βενζίνη και το ακριβό πετρέλαιο και δίνει τα ψίχουλα με την επιδότηση και τα pass για να δείξει ότι έχει κοινωνικά αντανακλαστικά.
Όσο μεγαλύτερη είναι η τιμή ενός προϊόντος τόσο μεγαλύτερο φόρο πληρώνει ο καταναλωτής με αποτέλεσμα και τα ταμεία να γεμίζουν από την υπερφορολόγηση και κοινωνική πολιτική να εμφανίζεσαι ότι κάνεις αφού υιοθετείς τη λογική ότι από τη μία τσέπη τα παίρνεις από τους πολίτες και μισά τους τα δίνεις πίσω. Και σε τελική ανάλυση τα pass δεν είναι δομική παρέμβαση και δεν αφορούν όλους τους πολίτες.
* Δημοσιεύτηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 08.03.2026
