Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην GoogleΛίγο πριν πέσει το πρώτο φως πάνω στη σκηνή του Θεάτρου Γης, η πόλη θα μοιάζει να κρατά για λίγο την αναπνοή της. Η Θεσσαλονίκη ξέρει από νύχτες που μυρίζουν μουσική, ξέρει από φωνές που κουβαλούν μνήμη, θαλασσινό αέρα και ιστορίες ανθρώπων που έμαθαν να αντέχουν ο ένας δίπλα στον άλλον.
Κάπου ανάμεσα στα πεύκα, στις πέτρες του θεάτρου και στον καλοκαιρινό ουρανό του Ιουνίου, θα στηθεί μια παράσταση που δεν έρχεται απλώς να ψυχαγωγήσει. Έρχεται να θυμίσει.
Να θυμίσει πως ο άνθρωπος χωρίς τον άλλον μικραίνει. Πως η συγκίνηση δεν είναι αδυναμία αλλά ανάγκη. Και πως η μουσική, όταν συναντά τον λόγο και την αλήθεια, μπορεί ακόμη να λειτουργήσει ως καταφύγιο.
Με αυτό το σκεπτικό Η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και το Γραφείο Νεότητας παρουσιάζουν την παράσταση «Η ζωή μου, ο άλλος» την Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026 στη γνωστή καλοκαιρινή ανοιχτή σκηνή της Τριανδρίας με τη συμμετοχή σημαντικών ερμηνευτών και μουσικών. Ανάμεσά τους ο Παντελής Θαλασσινός, ένας τραγουδοποιός που εδώ και δεκαετίες περπατά με συνέπεια πάνω στο λεπτό σύνορο ανάμεσα στο λαϊκό βίωμα και την ποίηση.
«Η τέχνη υπάρχει για να φωτίζει τον άνθρωπο»
Η παράσταση εστιάζει στη σχέση του ανθρώπου με τον συνάνθρωπό του, στην εσωτερική αναζήτηση και στην ανάγκη της συνύπαρξης. Για τον Παντελή Θαλασσινό, αυτή η θεματική δεν αποτελεί μια θεωρητική προσέγγιση, αλλά σχεδόν φυσική συνέχεια της πορείας του. «Το μήνυμα της συναυλίας συμπίπτει με τα δικά μου κομμάτια», λέει. «Με τη μουσική, με τους στίχους, με το παραδοσιακό μας τραγούδι, πράγματα που αγαπώ βαθιά και προσπαθώ να περνάω μέσα από τη δουλειά μου. Θεωρώ πως προσπαθώ να κάνω τέχνη. Και η τέχνη κάνει μόνο καλό, αλλιώς δεν είναι τέχνη».
Τα λόγια του ακούγονται σχεδόν σαν συνέχεια των τραγουδιών του. Από τις πρώτες του εμφανίσεις στις μπουάτ του Πειραιά μέχρι τις μεγάλες συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό, ο Θαλασσινός δεν εγκατέλειψε ποτέ την ανάγκη να αφηγείται ιστορίες ανθρώπων καθημερινών. Ίσως γιατί και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα σε τέτοιες ιστορίες.
Μια παράσταση για την αλληλεγγύη
Η συμμετοχή του δεν προέκυψε τυχαία. Όπως εξηγεί, η συνεργασία γεννήθηκε μέσα από προηγούμενες δράσεις αλληλεγγύης. «Η συναυλία αυτή συμφωνήθηκε μετά από μια εμφάνιση που είχαμε κάνει με τη Μητρόπολη Κατερίνης για τα συσσίτια της πόλης. Οι λόγοι είναι προφανείς: αλληλεγγύη προς ανθρώπους που είναι αδύναμοι. Αυτό με έκανε να σταθώ κι εγώ στο πλευρό τους και να συμμετέχω μαζί με συναδέλφους που όλοι τους είναιεκλεκτοί»
«Πρώτα η παρέα και μετά η δουλειά»
Στην παράσταση συμμετέχουν ακόμη ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Βιολέτα Ίκαρη, η Γεωργία Νταγάκη και το μουσικό σύνολο «Μαΐστρος», ενώ τα κείμενα αποδίδει ο ηθοποιός Δημήτρης Αλεξανδρής.
Όταν η συζήτηση έρχεται στις συνεργασίες του επί σκηνής, ο Παντελής Θαλασσινός χαμογελά σχεδόν τρυφερά. «Ο Γεράσιμος και η Βιολέτα είναι από τα ίδια υλικά που είμαι κι εγώ φτιαγμένος», λέει. «Πρώτα είναι η παρέα και μετά η δουλειά. Αυτό μ’ αρέσει πολύ. Τη Βιολέτα την έχω συμπαθήσει πάρα πολύ απ’ τους νέους συναδέλφους, ενώ με τον Γεράσιμο έχουμε κάνει άπειρες συνεργασίες. Είναι σαν να ξεκινήσαμε μαζί. Περάσαμε μεγάλες στιγμές σε μαγαζιά που δουλεύαμε εφτά μέρες την εβδομάδα».
Μέσα σε λίγες φράσεις, ο ερμηνευτής σκιαγραφεί μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού τραγουδιού. Μια εποχή όπου οι καλλιτέχνες μοιράζονταν σκηνές, ξενύχτια, δυσκολίες και χαρές, χωρίς την ψυχρή απόσταση που συχνά επιβάλλει σήμερα η βιομηχανία της εικόνας. Κάτι σαν αυτό που ευαγγελίζεται η συναυλία δηλαδή. Η λέξη «παρέα» επανέρχεται συνεχώς στον λόγο του. Και ίσως εκεί να βρίσκεται το μυστικό της διαχρονικότητάς του: στη βαθιά πίστη ότι η μουσική είναι συλλογική εμπειρία.
Όταν η μουσική συναντά τον λόγο
Η παράσταση «Η ζωή μου, ο άλλος» δεν θα είναι μια συμβατική συναυλία. Ποίηση, αφήγηση και μουσική θα συνυπάρχουν επί σκηνής, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα σχεδόν τελετουργική.
Ο Παντελής Θαλασσινός αντιμετωπίζει αυτή τη σύνθεση με ιδιαίτερο σεβασμό. «Είναι μια παράσταση που θα υπηρετήσουμε όλοι αυτό που έχουν στήσει οι διοργανωτές και με το οποίο συμφωνούμε», σημειώνει. «Δεν είμαι μόνο εγώ να τραγουδήσω τα τραγούδια μου με τη σειρά. Με αφηγητή τον κύριο Αλεξανδρή θα ακουστούν μηνύματα αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας προς ανθρώπους που δυσκολεύονται να ξεπεράσουν μόνοι τους τα προβλήματα της ζωής».
Η συγκίνηση ως κοινός τόπος
Τι θα ήθελε, άραγε, να κρατήσει ο κόσμος φεύγοντας από το Θέατρο Δάσους εκείνο το βράδυ; Ο ίδιος απαντά χωρίς στόμφο: «Θα ήθελα να κρατήσει τις στιγμές της συγκίνησης. Αυτό θέλω πάντα από τη μουσική. Όλοι όσοι συμμετέχουμε ανεβαίνουμε στη σκηνή για να περάσουμε ένα μήνυμα, αλλά ταυτόχρονα θα δώσουμε
τον καλύτερό μας εαυτό και θα προσπαθήσουμε να περάσει καλά ο κόσμος». Έτσι, όταν τα φώτα του Θεάτρου Γης σβήσουν και οι τελευταίες νότες χαθούν μέσα στη νύχτα της Θεσσαλονίκης, ίσως αυτό που θα μείνει να είναι ακριβώς εκείνη η αίσθηση κοινότητας που τόσο έχουμε ανάγκη. Γιατί, τελικά, η ζωή μας είναι πάντα οι άλλοι.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google
