Την Τετάρτη στη Θέρμη το τελευταίο «αντίο» στον Αντώνη Κούρτη
Η δημοσιογραφική οικογένεια και η Θεσσαλονίκη αποχαιρετούν την Τετάρτη 18 Μαρτίου τον εμβληματικό δημοσιογράφο της πόλης
Πενήντα χρόνια στη δημοσιογραφία δεν έχουν συμπληρώσει πολλοί άνθρωποι στον κόσμο ούτε φυσικά στην Ελλάδα. Ο Αντώνης Κούρτης, που έφυγε χθες πλήρης ημερών σε ηλικία 92 ετών, ήταν ένας από αυτούς.
Τον θυμάμαι πριν από 3,5 χρόνια όταν τον Οκτώβριο του 2022 στο πλαίσιο του «πρωινού καφέ» είχαμε μιλήσει μαζί και είχε ανοιχτεί ύστερα από καιρό. Συναντηθήκαμε σε ένα καφέ στην Apollonia Politia, μια και ο ίδιος εδώ και χρόνια έμενε στην Περαία. Με θυμόταν. Από τα χρόνια του Αγγελιοφόρου, όταν με το γνωστό και σταθερό του βηματισμό κατέβαινε στον έκτο όροφο των γραφείων της εφημερίδας. Εκεί ήταν η σύνταξη, ο ίδιος είχε γραφείο στον 7ο. Έμπαινε μέσα αθόρυβα και μόνο όταν υπήρχε σοβαρός λόγος. Ήταν ίσως ο μόνος δημοσιογράφος στον όμιλο που μιλούσε με τους εκδότες της εφημερίδας. Που δεν ήταν και τυχαίοι. Χρήστος Λαμπράκης, Γιώργος Μπόμπολας, Αλέξανδρος Μπακατσέλος. Ηξερε να συζητά και να διαχειρίζεται τους ισχυρούς ανθρώπους. Ενδεικτική και η σκηνή με τους τρεις εκδότες που θυμήθηκε στον «πρωινό καφέ». «Ήταν δύσκολο με τον Μπόμπολα και πολύ εύκολο με τον Λαμπράκη. Σε μια σύσκεψη που είχαμε κάνει στην Αθήνα μου λέει ο Λαμπράκης μπροστά και στους δύο: Εμείς οι δύο συνεννοούμαστε και καταλαβαινόμαστε, αυτοί όχι».
Σε εκείνον τον «πρωινό καφέ» είχε θυμηθεί μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της δημοσιογραφικής του πορείας, αλλά και της συμμετοχής του στην πολιτική. Το ότι μπήκε στη Νομική το 1951, αν και δεν ήθελε να γίνει δικηγόρος. «Ήμασταν με 2-3 φίλους και λέγαμε ‘’τι θα κάνουμε, τι θα κάνουμε;’’ και είπαμε στο τέλος ‘’πάμε στη Νομική’’». Δημοσιογραφία ξεκίνησε μάλλον τυχαία. Τότε έβγαινε μια εβδομαδιαία εφημερίδα «η Δράση» που κυκλοφορούσε κάθε Δευτέρα. «Δεν έρχεσαι στην εφημερίδα;», του είπε ο Γιώργος ο Γούλας που ήταν νομικός σύμβουλος. Έτσι ξεκίνησε μια συναρπαστική πορεία που ξεπέρασε τα 50 χρόνια. Πρώτος τομέας ρεπορτάζ το ελεύθερο, πρώτο ρεπορτάζ ένας φόνος στην Κατερίνη.
Μετά το 1963 ήρθε ο Γιάννης Βελλίδης και του πρότεινε να μετακομίσει στη «Θεσσαλονίκη», που τότε ξεκινούσε. Από τα χρόνια της δικτατορίας και όταν πια ανέλαβε τη διεύθυνση της εφημερίδας, την οποία και απογείωσε, θυμήθηκε δύο στιγμές. Τη λογοκρισία που είχε η εφημερίδα με έναν ταγματάρχη, ο οποίος καθόταν σε ένα γραφείο όλη τη μέρα και προσπαθούσε να διαβάσει όλα τα κείμενα των δημοσιογράφων πριν δημοσιευτούν. Και μια δήλωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή λίγο πριν πέσει η χούντα, την οποία δημοσίευσε μόνο η «Βραδυνή» και η «Θεσσαλονίκη». Τον κάλεσε για αυτό το λόγο ο Βελλίδης στην Αθήνα μαζί με τον Αχιλλέα Καραμανλή να τον ρωτήσει τι θα κάνουμε. «Θα τη βάλουμε», είπε με αποφασιστικότητα ο Κούρτης και όπως και έγινε. Πήγε στα γραφεία της εφημερίδας, έδιωξε όλο τον κόσμο για να μη διαρρεύσει η υπόθεση, έμεινε μόνος με τον Αντώνη τον Πεκλάρη, ετοίμασαν την έκδοση με τη δήλωση του Καραμανλή και ο ίδιος την άλλη μέρα για να μην τον συλλάβουν έφυγε για τη Χαλκιδική για να γλιτώσει το αυτόφωρο.
Μετά από πολλά χρόνια ο Καραμανλής, τον οποίο στο μεταξύ είχε γνωρίσει προσωπικά, κατά κάποιον τρόπο του το «ανταπόδωσε», όταν ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας (και ο Κούρτης ως πρόεδρος της ΕΣΗΕΜΘ) μεσολάβησε για να ξεπεραστούν κάποια γραφειοκρατικά προβλήματα και να αγοράσει η Ένωση Συντακτών Μακεδονίας Θράκης το κτίριο επί της οδού Στρατηγού Καλλάρη που στεγάζεται μέχρι σήμερα.
Τον Ανδρέα Παπανδρέου τον γνώρισε μέσω του φίλου του Αντώνη Λιβάνη το 1953, ενώ ακόμη ζούσε ο «Γέρος», δηλαδή ο Γεώργιος Παπανδρέου. «Είναι η ελπίδα μας», του είχε πιε τότε ο Λιβάνης. Το 1981 και επί ΠΑΣΟΚ συναντήθηκαν ξανά υπό άλλες συνθήκες. Ο Αντώνης Κούρτης έγινε πρόεδρος της ΔΕΘ, γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών και κυβερνητικός εκπρόσωπος. Σαν εμπειρία έλεγε τότε ήταν «πολύ σημαντική, γιατί ήμουν κάτι σαν η φωνή του πρωθυπουργού, όμως ήταν δυσβάσταχτο και πολύ κουραστικό».
Ήξερε πώς να χειρίζεται τους «ισχυρούς», αλλά και πώς να πατάει πόδι εκεί που έπρεπε. Αγαπούσε τη Θεσσαλονίκη και ήταν διεκδικητικός στα θέματά της. Στον «πρωινό καφέ» είχε χαρακτηρίσει ντροπή αυτό που συνέβαινε τότε με τα αρχαία στη Βενιζέλου. «Τι θα πει βρέθηκαν αρχαία; Και επειδή βρέθηκαν αρχαία, τα μαζεύεις -κυβέρνηση είσαι- τα πας αλλού και τελειώνεις. Δεν μπορεί να είναι η πόλη σε αυτή την κατάσταση και να μη διαμαρτύρεται κανείς», είχε πει τότε προαναγγέλλοντας ουσιαστικά το τι θα έκανε στη συνέχεια η κυβέρνηση.
Τελευταία φορά τον είδα πέρυσι τον Νοέμβριο στα εγκαίνια της Philoxenia, όταν και τιμήθηκε ως πρώην πρόεδρος της ΔΕΘ. Ήταν καλά στην υγεία του και έδειχνε συγκινημένος. Λίγους μήνες μετά, το απόγευμα του Σαββάτου, έφυγε από τη ζωή. Γεμάτος από γεγονότα και εμπειρίες.
