Τρεις φορές αρνήθηκε ο Πέτρος τον Κύριο, χιλιάδες φορές αρνούμαστε τον άνθρωπο μέσα μας. Αυτές τις μέρες τις μεστές με τις αλήθειες του Χριστιανισμού και τα μηνύματα της Ανάστασης και της αγάπης, γίνεται πιο έντονη η παραφωνία της έκθεσής μας στη βιαιότητα, στον πόλεμο, στην ανέλεητη του ανθρώπου που δεν γνωρίζει τον άνθρωπο. Ούτε στον εαυτό του.
Με προβληματισμό και περίσκεψη έβλεπα τις προάλλες τον υπουργό υγείας της Ουγγαρίας να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, όπως ακριβώς ο δικός μας υπουργός για την ποιότητα του συστήματος υγείας εκεί, ενώ η ρητορική του τραμπισμού και της οπισθοδρόμησης πλανάται γύρω μας. Οι μακαρισμοί της ακολουθίας των Παθών δεν θα μπορούσαν να είναι πιο επίκαιροι ούτε τα μηνύματα αγάπης και ειρήνης τόσο ασύμφωνα με την παραφωνία του μαρτυρίου που βλέπουμε από τις οθόνες μας. Από την πραγματικότητα του μαρτυρίου που βιώνουν εκατομμύρια συνάνθρωποί μας.
Ως παιδιά τρέχαμε από τον Επιτάφιο να δούμε τον Ιησού από τη Ναζαρέτ και ήταν η ζωή μας ένα αγαπημένο έθιμο με τσουρέκι να μυρίζει και με τη γιαγιά να κάνει μια γύρα το αυγό «άσπρη, κόκκινη σαν το αυγό» και εμείς πίναμε νεράκι και τρώγαμε πατάτες βραστές περιμένοντας το γεύμα του Μεγάλου Σαββάτου. Τώρα αυτός ο υλισμός που πλανάται και ικανοποιείται μόνο από τον εαυτό του, ο υλισμός που κλονίζεται δημιουργεί μια περίεργη συνθήκη. Παράλληλα κλονίζεται και η δημοκρατία και η διαφάνεια, και όλες οι αξίες μας, γιατί είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει: όχι, η συγκάλυψη, ούτε η παραπλάνηση ούτε η σιωπή και η συνενοχή ή η αντίληψη «μια από τα ίδια». Η έλλειψη ντροπής και η λογοδοσία, η έλλειψη αίσθησης του καθήκοντος που θυμίζει την έλλειψη ανθρωπιάς και ηθικής των αρχιερέων του Ισραήλ. Σε μια απόλυτη παραβολή και επανάληψη της αήθους εξουσίας που ακολουθεί τον «όχλο» και όχι την πόλη, τους πιο παραπλανημένους από μας και όχι τον υπεύθυνο πολίτη.
«Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται». Και ενώ η δικαιοσύνη του Θεού έρχεται με την Ανάσταση του Υιού του και η αγάπη, η οδύνη μα και η χαρά της αγάπης έρχεται με την Παναγία, στα δικά μας «μικρά» τα οποία όμως μεγεθύνονται σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον απόκοσμης, αδιανόητης και ανήθικης ασυδοσίας δεν θα χορτάσουμε δικαιοσύνη. Αν σαν παιδάκια αντιλαμβανόμασταν ότι ο πρόεδρος του πενταμελούς από το ταμείο της τάξης στους δικούς τους ψηφοφόρους τα λεφτά του ταμείου που έχουμε για την εκδρομή, δεν θα τον ξαναψηφίζαμε. Αν έβαζε κοριό στις τουαλέτες του σχολείου να ακούσει τι λέμε και χαφιέ για να πει στον δάσκαλο ότι καπνίζουμε; Θα τον ξαναψηφίζαμε ή όχι; Ή θα λέγαμε, «αχ, μα δεν έχουμε άλλο πρόεδρο κατάλληλο…δεν πειράζει που μας κατέκλεψε… που σπιούνεψε, τι να κάνουμε αυτά έχει η ζωή και η πολιτική». Τα δικά μας λεφτά κλάπηκαν, πάμε πάλι: Τα δικά μας υπεξαιρέθηκαν, κλάπηκαν, χάθηκαν. Τα δικά μας.
Είναι σαν να ακούμε από αυτούς τους ηγέτες, επαναλαμβανόμενα το ίδιο και το ίδιο και το ίδιο: μια ρητορική απαξίωσης των θεσμών μας στον βωμό μιας παλλόμενης οικονομίας με αμφίβολο αποτέλεσμα, μια υπεροπτική αντιμετώπιση με ηχηρές λέξεις, απειλές και διλήμματα που αρνούνται άλλη εκδοχή (ή εγώ ή το χάος, MAGA-style) και η κατακρήμνιση των ιδανικών για τα οποία η ίδια η γιαγιά που μας έφτιαχνε τα μυρωδάτα τσουρέκια (σε μας τους πενηντάρηδες και άνω) πάλεψε από παιδάκι μέσα σε πείνα, καταφύγιο, θάνατο, σπαραγμό. Επιστρέφουμε σε αυτά για τα οποία οι άμεσως προηγούμενες γενιές έδωσαν τη ζωή τους, ενώ εμείς παραδώσαμε την ευημερία μας, την ασφάλεια και την όποια άνεσή μας ανεπιστρεπτί. Προς τι; Για να πλουτίζουν ανερυθρίαστα σε βάρος μας οι ημέτεροι;
Τελείως σουρεαλιστική η όλη αφήγηση όπου ένας απερίγραπτος νταής από μια χώρα που πέρασε από την άγνοια στη βαρβαρότητα (κατά Τσόμσκι) απειλεί να ισοπεδώσει έναν πολιτισμό χιλιάδων ετών εν μια νυκτί, και όπου γραφικοί τύποι που πιστεύουν σε Α.Τ.Ι.Α. κάνουν παιχνίδι στην πολιτική. Όπου ένας νέας κοπής σατράπης από αυτούς που ευδοκιμούν τελευταία σκοτώνει χωρίς δισταγμό εκατοντάδες ανθρώπους για να εξολοθρεύσει έναν στόχο. Εκατοντάδες για έναν. Και επαίρεται μετά σε αυτά τα μέσα που μας έχουν κάνει ανελεύθερους. Λες και οι ζωές είναι βίντεο-γκέημ.
Και η πολιτική ορθότητα; Είμαι άθεος, αλλά δεν πειράζει, σας δέχομαι -μη πω σας θαυμάζω- που πιστεύετε. Ρε φίλε, δεν είναι ζήτημα καν εφόσον ζούμε σε καθεστώς ανεξιθρησκείας και δημοκρατία (ή όχι;). Τι μας το λες δηλαδή; Πρέπει να γνωρίζουμε την κάθε φορά που ασκείς το συνταγματικό σου δικαίωμα;
Κατά τα άλλα, οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον.
Καλή Ανάσταση.
