Τι ρωτάς τι κάνει και σου απαντά: «Μια χαρά, κούραση». Πάντα έτσι τη θυμάμαι. Πολυάσχολη, δυναμική, πολυφασματική. Της το λέω. «Το έχω πάρει πια απόφαση οπότε δεν παραπονιέμαι», μου απαντά η Κάτια Δανδουλάκη.
Δεν καταφέρνεις αλλιώς να γίνεις μεγάλη πρωταγωνίστρια. Θέλει πειθαρχία, συνέπεια, συνήθειες πρωταθλητισμού. «Υποχρεωτικά για να κάνεις αυτή τη ζωή χρειάζεσαι φιλοσοφία αθλητή, δηλαδή να στερείσαι τα πάντα», συμφωνεί.
Γι αυτό παραμένει κομψή μέχρι και σήμερα. «Είναι συνήθεια πια για μένα το υγιεινό φαγητό. Όταν φάω λίγο κάτι παραπάνω για να το ευχαριστηθώ επειδή το λαχτάρησα, δεν το αντέχει το στομάχι μου. Άρα δεν πεινάω, απλώς ζω κάτω από κανόνες, πολλά πρέπει στη ζωή μου. Προσπάθησα να τα αποτινάξω λίγα – λίγα… Γίνεται… Έχω καταφέρει μερικά να τα βάλω στην άκρη. Έχω κατορθώσει τουλάχιστον να κερδίσω έναν μήνα διακοπών που δεν τον είχα ποτέ», επισημαίνει στη «ΜτΚ».
«Δεν είμαι στα καλά μου»
Τώρα έχει διπλές πρόβες, τρεξίματα για δύο παραγωγές. Παίζει στις παραστάσεις του «Αόρατου Επισκέπτη», ενώ παράλληλα κάνει δοκιμές για τη δεύτερη παραγωγή της στο Θέατρο Τέχνης, η οποία θα παρουσιαστεί μετά το Πάσχα. Πρόκειται για το έργο «Αρχιμάστορας Σόλνες» του Ένρικ Ίψεν σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη. «Δεν είμαι στα καλά μου», λέει και γελάμε. «Δεν μπορώ όμως να καθίσω σε μια γωνιά, αυτή είναι η αλήθεια», συμπληρώνει.
Με τον «Αόρατο Επισκέπτη» του Oriol Paulo σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου, ένα έργο που επαναπροσδιορίζει την αφήγηση των ιστοριών μυστηρίου, θα βρεθεί τώρα και στη Θεσσαλονίκη. «Ήταν ένα στοίχημα. Είχα δει το έργο παλιά ως ισπανική ταινία και ξετρελάθηκα. Ευχήθηκα μέσα μου να μπορούσε να γίνει στο θέατρο, αλλά το θεώρησα αδύνατον. Έτσι το ξέχασα. Μετά από κάποιο διάστημα άρχισε όμως να με τρώει. Συζητώντας με τη Σοφία Σπυράτου μού είπε πως νομίζει ότι γίνεται. Της ζήτησα να το σκεφτεί και να μου το επιβεβαιώσει. Ξαφνικά μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι το θεωρούσε πολύ πιθανό. Έτσι το ρισκάραμε και ξεκινήσαμε αυτό το υπέροχο ταξίδι, που ήταν πραγματικά για εμένα από τις ωραιότερες περιόδους της επαγγελματικής μου ζωής. Καταλήξαμε σε μια παράσταση που είμαι σίγουρη ότι συγκινεί και έχει σε εγρήγορση πολύ μεγάλη γκάμα θεατών, νέων και όσων παραμένουν νέοι μέχρι όποια ηλικία».
Η παράσταση είναι γρήγορη, έχει διαδραστική σχέση με το σινεμά, γιατί η κινηματογραφική δράση μπαίνει μέσα στη θεατρική. «Έχει εξαιρετικούς συντελεστές και συνεργάτες. Συντονιστήκαμε όλοι στο θέμα του πάθους και της αγάπης και αυτό ήταν κάτι που μας βοήθησε να τα καταφέρουμε και να το διασκεδάζουμε, ακόμη και τώρα που παίζουμε μετά από δύο χρόνια», τονίζει η Κάτια Δανδουλάκη.
Είναι γνωστό εξάλλου στη θεατρική πιάτσα ότι η ηθοποιός και θιασάρχης αγαπά και προσέχει πάντα τους συνεργάτες της. «Αυτό ξεκινάει από την ανάγκη να βρίσκομαι μέσα σε ένα πολύ αγαπησιάρικο περιβάλλον. Αυτό το εκπέμπω και πραγματικά θεωρώ οικογένειά μου όλους όσοι συνεργάστηκαν μαζί μου. Έχω μια μεγάλη οικογένεια στο θέατρο που είναι σταθερή. Δεν φτωχαίνει. Μονάχα μικραίνει από τα μεγάλα κενά που έχουν αφήσει η πολύ αγαπημένοι μου άνθρωποι, οι οποίοι έφυγαν».
Μοιραία η συζήτηση γυρίζει στην απώλεια του συντρόφου της Μάριου Πλωρίτη. «Μου πήρε 8-10 χρόνια για να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Πέρασα από πάρα πολλά στάδια και κάποια στιγμή επειδή είμαι άνθρωπος της χαρά, της ζωής και του γέλιου βρήκα τον δρόμο μου. Μου έλειψε η σπαρακτική καθημερινότητα που ήταν για μένα θεϊκή. Με πόνεσε πολύ βαθιά η απουσία του, με αρρώστησε. Και επειδή είμαι άνθρωπος της υγείας και πιστεύω και στην άλλη ζωή, είπα μέσα μου ότι οι άνθρωποί μου θέλουν να με βλέπουν να προχωράω ακόμη και αν δεν είναι πλάι μου. Και έτσι άρχισε ένα καινούριο αλφάβητο στη ζωή μου», υπογραμμίζει.
Συγκέντρωση και αφαίρεση μαζί
Μιλάμε για τη δαιμόνια δικηγόρο που υποδύεται στην παράσταση την οποία θα δούμε στη Θεσσαλονίκη. «Αυτός ο ρόλος έχει μια ιδιαιτερότητα για μένα. Η δυσκολία είναι ότι έχει φοβερή συγκέντρωση και αφαίρεση. Δεν μπορεί να φύγει το μυαλό μου στο ελάχιστο. Είναι χρονομετρημένο, εναλλάσσεται, αλλά ξεκάθαρα γλαφυρά για τον θεατή, δεν του λείπει καμιά πληροφορία. Αυτό είναι μια κούραση. Όταν τελειώνει η παράσταση, έχω πάντα ένα βάρος στο κεφάλι μου και εκείνη τη στιγμή θέλω να πάρω μια μεγάλη ανάσα να ξελαφρώσω».
Τη συγκινεί η παρουσία πολλών νέων ανθρώπων στην παράσταση. «Άντε με αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί - που είμαι η πιο μεγάλη και από τους πιο μεγάλους - γνωριζόμαστε και υπάρχει μια αγάπη διαρκείας. Αλλά οι νέοι; Έρχονται και ξανάρχονται. Χειροκροτούν όλοι, μικροί και μεγάλοι, στην πλατεία όρθιοι. Είναι από τις λίγες φορές που μου συμβαίνει αυτό στο θέατρο. Στο τέλος αρνούνται να φύγουν γιατί έχουν συγκινηθεί, έχουν εντυπωσιαστεί και έχουν περάσει μιάμιση ώρα που τους φαίνεται λίγη», καταλήγει η πρωταγωνίστρια.
Αφήνουμε η μία την άλλη και για κάποιον λόγο σκέφτομαι πολύ έντονα την έννοια «αγάπη εαυτού», που είναι ίσως το μέγα ζητούμενο στην εποχή μας για τη ζωή, τη χαρά, την επιτυχία!
Θέατρο Αριστοτέλειον
Πρεμιέρα: Παρασκευή 13 Μαρτίου
Δημοσιεύτηκε στη Μακεδονία της Κυριακής 15 Φεβρουαρίου
