Αργεντινή: Ο πρόεδρος της χώρας έκανε γνωστό ότι δέχτηκε πρόσκληση από τον Τραμπ να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Ειρήνης
Ο πρωθυπουργός του Καναδά θα αποδεχτεί την πρόσκληση
- Newsroom
Με έναν στους 12 κατοίκους να είναι εκατομμυριούχος, το Μιλάνο είναι η πρώτη πόλη στον κόσμο σε ποσοστό εκατομμυριούχων. Αυτό προκύπτει από την έκθεση World’s Wealthiest Cities Report 2025 (Henley & Partners), σύμφωνα με την οποία το Μιλάνο έχει περίπου 115.000 εκατομμυριούχους και περίπου 17 δισεκατομμυριούχους εγγεγραμμένους κατοίκους. Έτσι λοιπόν κατατάσσεται 3η στην Ευρώπη και 11η παγκοσμίως ως προς τον απόλυτο αριθμό εκατομμυριούχων (υπολογίζοντας μόνο τα διαθέσιμα ρευστά χρήματα και όχι την ακίνητη περιουσία).
Πως φτάσαμε όμως ως εδώ;
Όπως σημειώνει σήμερα η Corriere della Sera, οι «πλούσιοι που κατακτούν» το Μιλάνο καθημερινά (το 2024 ήταν δέκα ημερησίως) είναι επιχειρηματίες, διευθυντές, αθλητές και μεγάλοι ξένοι επενδυτές οι οποίοι προσελκύονται από παράγοντες όπως ποιότητα ζωής, κεντρική θέση στις χρηματοοικονομικές και επαγγελματικές υπηρεσίες, αγορά ακινήτων υψηλού επιπέδου αλλά και ένα ευνοϊκό φορολογικό σύστημα. Σε αυτό να προσθέσουμε και τη γεωγραφική της θέση: πιο κοντά στην Ελβετία και την Κεντρική Ευρώπη, και διαθέτει τρία διεθνή αεροδρόμια. Όμως, το ευνοϊκό φορολογικό σύστημα είναι αναμφισβήτητα ο κύριος «μαγνήτης».
Το 2017 στην Ιταλία θεσπίστηκε ένα νομοδιάταγμα με όνομα «CR7», όπως το προσωνύμιο του ποδοσφαιριστή Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος το 2018 επωφελήθηκε από αυτό το μέτρο κατά τη διάρκεια της μεταγραφής του στην Γιουβέντους. Το νομοδιάταγμα προϋποθέτει μια εφάπαξ φορολογία (σήμερα στα 300.000 ευρώ) στις εκτός Ιταλίας περιουσίες εύπορων πολιτών που μεταφέρουν την έδρα τους στην Ιταλία. Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι να επιλέξουν κυρίως το Μιλάνο, το οποίο έγινε πόλος έλξης για τους πλούσιους.
Σε αυτό προστίθεται το γεγονός πως το Μιλάνο είναι παραδοσιακά και ευρύτερα γνωστό κέντρο για τη μόδα και τις εταιρίες της, σε πολλούς τομείς, και δεν είναι τυχαίο πως ανά τις δεκαετίες καθιερώθηκε ως η οικονομική πρωτεύουσα της Ιταλίας.
Η παραγωγική νοοτροπία της πόλης και της ευρύτερης περιοχής Μόντσα-Μπριάντσα, όπου πολλές οικογενειακές εταιρίες εξειδικεύονται σε διάφορους τομείς και διακρίνονται παγκοσμίως για την αριστεία τους, έφερε στα ύψη το ΑΕΠ της περιοχής, το οποίο επομένως επηρεάζει εκείνο της Ιταλίας. Άλλωστε, η περιφέρεια Λομβαρδία, μαζί με άλλες όπως Πεδεμόντιο, Βένετο και Εμίλια-Ρομάνια, θεωρούνται παραδοσιακά η κύρια οικονομική ατμομηχανή του belpaese.
Η «χρυσή πρωτεύουσα του Ιταλικού Βορρά» προσέλκυσε εύπορους και επώνυμους από όλο τον κόσμο, με τη ζήτηση ακινήτων σε πολλές περιοχές του Μιλάνου να φέρνει τις μεσαίες αξίες πάνω από 6.000 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, με συχνά αριθμούς που αγγίζουν τα 10.000 ευρώ σε περιζήτητες συνοικίες του κέντρου.
Για πολλούς, η στέγαση θεωρείται μια σταθερή επένδυση, δεδομένης της σταθερής κατάστασης. Όμως δεν είναι το ίδιο για τα μεσαία κοινωνικά στρώματα, τα οποία αντιλαμβάνονται όλο και περισσότερο το Μιλάνο ως μια αυξανόμενα μια μη προσιτή, οικονομικά απαγορευτική, πόλη για τη μεσαία τάξη: σε αυτή την περίπτωση, η ανάγκη γίνεται συχνά πολυτέλεια.
Στα τέλη του 2025, η μεγαλύτερη ένωση εργαζομένων της Ιταλίας, η CGIL, υπογράμμισε πως το ένα τρίτο των εργαζομένων του Μιλάνου έχει εισόδημα μη συμβατό με το κόστος ζωής της πόλης, εφόσον πάνω από το 50% του καθαρού εισοδήματος «φεύγει» για σπίτι και έξοδα υγείας.
Η Corriere della Sera – επικαλούμενη δεδομένα από τον ιστότοπο ακινήτων Idealista – δημοσιεύει πως, στο στεγαστικό, το Μιλάνο είναι η πιο ακριβή πόλη στην Ιταλία. Ενδεικτικά, για την ενοικίαση ενός διαμερίσματος τριών δωματίων «χρειάζονται 1.800 ευρώ συν έξοδα, ένα ποσό που είναι αβάστακτο για πολλούς από όσους ασκούν επαγγέλματα κοινής ωφέλειας»Αν και η ακρίβεια και ο πληθωρισμός διαβρώνουν ευρύτερα τις ικανότητες διαβίωσης των Ιταλών στις κύριες μεγάλες πόλεις, είναι γεγονός πως στο Μιλάνο το πρόβλημα είναι πιο φανερό. Μάλιστα, ήδη υπάρχει μείζον θέμα με τους δημόσιους λειτουργούς και υπαλλήλους, για τους οποίους η CGIL κάνει λόγω για πραγματική φυγή από το Μιλάνο.
Αναλυτικά, μέσα σε δύο χρόνια, οι δημόσιοι υπάλληλοι στο Μιλάνο μειώθηκαν κατά 14%, κυρίως εργαζόμενοι στον τομέα της εκπαίδευσης (-18,6%), της τοπικής αυτοδιοίκησης (-16,5%) και της υγειονομικής περίθαλψης (-14,1%).
Παράλληλα, μειώθηκαν κατά 8,3% το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, Αστυνομίας, και Πυροσβεστικής – κάτι που δείχνει πως το πρόβλημα θα έχει σοβαρές συνέπειες στο προσεχή μέλλον εάν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως.
Πηγή: ΕΡΤ
