Ας μείνουμε για σήμερα -ημέρες που είναι- στα ωραία που προσφέρει το ποδόσφαιρο και με το Μουντιάλ να έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Φυσικά και υπάρχει πάντα η νοσταλγία για τη γιορτή του ποδοσφαίρου που τα παλιά χρόνια δεν ήταν όπως σήμερα, όπου δεν προλαβαίνεις να δεις ένα ματς και έρχεται το επόμενο.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο είχε πάντοτε την γοητεία του. Ακόμη θυμάμαι εκείνο το εκπληκτικό 4-3 στον ημιτελικό μεταξύ της Ιταλίας και Γερμανίας στο Μεξικό του 1970. Το άκουγα στο ραδιόφωνο (πού τότε τηλεοράσεις…) και ήταν ένα παιχνίδι που μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών. 1-1 στον κανονικό αγώνα και 4-3 στην παράταση, με μία ασύλληπτη εναλλαγή στο σκορ και τους Ιταλούς να παίρνουν το εισιτήριο για τον τελικό, όπου εισέπραξαν 4 γκολ από την εκπληκτική τότε Βραζιλία του Πελέ.
Πώς μπορεί κανείς -12 χρόνια μετά-να ξεχάσει την τηλεοπτική εικόνα που πρόσφερε μία εκπληκτική Ιταλία που αφού πέρασε με χίλια ζόρια τους αγώνες των ομίλων, άρχισε σιγά-σιγά να αποδίδει ένα καταπληκτικό ποδόσφαιρο. Που δεν είχε καμία σχέση με το κλασικό (και μισητό από όλους μας) κατενάτσιο. Ή να σβήσει από τη μνήμη του την εκπληκτική περιγραφή του Γιάννη Διακογιάννη στον τελικό κόντρα στη Γερμανία να περιγράφει το υπέροχο τρίτο γκολ του Μάρκο Ταρντέλι;
Τέσσερα χρόνια μετά ήταν «το χέρι του Θεού» που έμεινε στην ιστορία. Ένα ματς με τις πιο απίθανες συγκινήσεις. Που ξεκίνησε με την αδικία σε βάρος των Άγγλων από τον Μαραντόνα που χρησιμοποίησε (μαεστρικά είναι αλήθεια) το χέρι του για να κερδίσει την κεφαλιά από τον Πίτερ Σίλτον που ήταν ο τερματοφύλακας της Αγγλίας και ο διαιτητής (δεν υπήρχε VAR τότε) δεν το είδε και έτσι το γκολ μέτρησε κανονικά. Τέσσερα λεπτά ο Μαραντόνα πήρε την εκδίκησή του και με ένα εκπληκτικό σόλο, που ξεκίνησε από το κέντρο και αφού πέρασε πέντε αντιπάλους και τον τερματοφύλακα, έκανε το 2-0 για την Αργεντινή.
Όχι ότι το Μουντιάλ δεν είχε και πολιτικές διαστάσεις. Ακόμη θυμάμαι τις διαδηλώσεις που γίνονταν σε βάρος του δικτάτορα Βιδέλα της Αργεντινής όσο διαρκούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στο Μπουένος Άιρες. Διαδηλώσεις που δεν μείωσαν καθόλου την επιβλητική κατάκτηση του κυπέλλου από την αρμάδα του φιλόσοφου του ποδοσφαίρου Λουίς Σεζάρ Μενότι που κέρδισε τους Ολλανδούς, οι οποίοι μονίμως έπαιζαν ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά στο τέλος έχαναν.
Όμως και το περσινό Μουντιάλ στο Κατάρ παρά τα διάφορα παρατράγουδα για τη διοργάνωσή του δεν ξεχνιέται εύκολα. Ιδιαίτερα ο τελικός του, με τόσες απίστευτες ανατροπές στην παράταση και νικητή στα πέναλτι την Αργεντινή και τον Μέσι.
Το ποδόσφαιρο και το Μουντιάλ όσο και αν έχει εμπορευματοποιηθεί προσφέρει μαγικές στιγμές, αλλά και εκπλήξεις. Γιατί είναι ένα όμορφο αλλά άδικο άθλημα, όπου δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Και αυτό το ομορφαίνει ακόμα παραπάνω…
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 21.06.2026
