Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην GoogleΕπτά χαρακτήρες, ένας ηθοποιός, ένα δωμάτιο και ένα ψυγείο. Από αυτά τα συστατικά αποτελείται η νέα παράσταση της Κατερίνας Νικολάτου που ανεβαίνει για τρεις παραστάσεις στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών, στο πλαίσιο του 12ου Φεστιβάλ Δάσους του ΚΘΒΕ.
«Το Ψυγείο» που ξεκίνησε ως μια διπλωματική εργασία τριών φοιτητών του Τμήματος Θεάτρου του ΑΠΘ, επιχειρεί να μας δείξει αρχικά και ύστερα να μας προκαλέσει να ανοίξουμε την πόρτα της κοινωνικής και προσωπικής μας «κατάψυξης» - του μέρους δηλαδή που επιλέγουμε να κλείσουμε, να παγώσουμε και να κρύψουμε όλα όσα θεωρούμε «λάθος», «απόκλιση» ή «ντροπή»: τα τραύματά μας, τις πραγματικές μας επιθυμίες, τους φόβους μας και, πάνω από όλα, την αληθινή μας ταυτότητα.
«’Το Ψυγείο’ ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των έργων που, αν προσπαθήσεις να το εξηγήσεις απλά με λόγια σε κάποιον, θα σου πει: “Συγγνώμη, τι βλακεία είναι αυτή;”. Κάπως έτσι το σύστησαν και σε μένα στην αρχή» λέει στο emakedonia.gr η Κατερίνα Νικολάτου με αφορμή την σημερινή πρεμιέρα.
Όπως τονίζει, στο «Ψυγείο» μας ο καθένας, κλείνουμε όλα αυτά που δεν θέλουμε να δούμε, είτε στον εαυτό μας είτε στην κοινωνία. «Υπάρχουν πράγματα που αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε, αλλά αργά ή γρήγορα αυτό το ψυγείο πρέπει να ανοίξει. Πρέπει να δεις τι υπάρχει μέσα, τι έχει σαπίσει, τι πρέπει να πεταχτεί και τι πρέπει σιγά-σιγά να αποσύρουμε».
Πρόκειται για ένα έργο του Αργεντίνου συγγραφέα και κομίστα Copi που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1983, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του ίδιου, ο οποίος γνώριζε ότι η ζωή του φτάνει στο τέλος της λόγω AIDS. «Όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό το έργο το γράφει ένας άνθρωπος που γνωρίζει ότι σε λίγο καιρό έρχεται ο θάνατός του, το κείμενο αποκτά τελείως άλλες οπτικές» λέει η Κατερίνα και εξηγεί: «Η ιστορία, βέβαια, είναι πάρα πολύ απλή. Μια γυναίκα, η Άλφα, μπαίνει μια μέρα στο σαλόνι της και βλέπει στη μέση του δωματίου ένα ψυγείο. Της το έχει φέρει δώρο η μητέρα της για τα 50ά της γενέθλια. Από εκεί και πέρα, ένας μόνο ηθοποιός επί σκηνής, ο Δημοσθένης Μιχαηλίδης, αναλαμβάνει όλους τους ρόλους και συνθέτει ένα πάρα πολύ περίεργο και σουρεαλιστικό σύμπαν» εξηγεί.
Σκηνοθετικά και υποκριτικά το χαρακτήρισε μεγάλο challenge και επισημαίνει πως στόχος ήταν να αναδείξουν το γκροτέσκο στοιχείο, τη σκληρότητα και το σκοτάδι που κρύβει - γι’ αυτό κινήθηκαν σε πιο εξπρεσιονιστικές γραμμές, παίρνοντας έμπνευση και από το φιλμ νουάρ. «Φτιάξαμε ένα σύμπαν που αποδεχόταν πλήρως τους "μη κανόνες" του σουρεαλισμού, χωρίς να βάζουμε φρένο. Φυσικά, η παράσταση είναι πρωτίστως κωμική - ένας απόλυτος πυρετός τρέλας.»
Είναι όμως επίκαιρο ένα έργο του 1983; «Ναι», απαντά ξεκάθαρα. «Στην εποχή του Κόπι υπήρχε τεράστια περιθωριοποίηση και στίγμα γύρω από την αρρώστια και την κοινότητα. Άνθρωποι πάλεψαν σκληρά για τα δικαιώματά τους. Θα περίμενε κανείς ότι μετά από τόσο χρόνια τα πράγματα θα είχαν αλλάξει ριζικά και ότι αυτά τα θέματα δεν θα μας αφορούσαν πια. Αν κοιτάξεις όμως την πραγματικότητα γύρω σου, θα δεις ότι όχι μόνο είναι επίκαιρα, αλλά τα ίδια προβλήματα συνεχίζουν να υφίστανται. Εκεί που νομίζεις ότι ως κοινωνία έχουμε κάνει μια υπέρβαση, έχουμε εκσυγχρονιστεί και η επιστήμη έχει προοδεύσει, την ίδια στιγμή βλέπεις έναν έντονο συντηρητισμό που μας γυρίζει σε άλλες εποχές.»
Το κείμενο είναι μόλις 16 σελίδες και η ίδια το χαρακτηρίζει «εξωφρενικό», τουλάχιστον στην πρώτη ανάγνωση. «Στην πρώτη σελίδα είπα “δεν μπορώ να το κάνω τίποτα αυτό”. Στη δεύτερη σελίδα άρχισα να το ερωτεύομαι. Στην τρίτη είχα ξεχάσει όποιο άλλο έργο είχαμε υπόψη μας και ήξερα ότι αυτό πρέπει να κάνουμε οπωσδήποτε!» λέει χαρακτηριστικά.
Με λίγα λόγια, εξηγεί πως το έργο μιλάει για την υποκρισία της αστικής τάξης, τους φόβους, τα τραύματα, τον ρατσισμό και την ομοφοβία. «Θίγει το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας και πώς θέλουμε να μας βλέπουν οι άλλοι. Η κοινωνία συχνά μας επιβάλλει να είμαστε μονοδιάστατοι, ενώ ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ μόνο ένα πράγμα. Υπάρχουν συγκρούσεις ταυτοτήτων: κάποιος μπορεί να μη θέλει να προσδιορίζεται αυστηρά ως άντρας ή γυναίκα, ή να μην θέλει η σεξουαλικότητά του να ορίζει όλη του την ύπαρξη. Όταν εγκλωβιζόμαστε στα "πρέπει" και τα "μη", δημιουργούνται αυτά τα εσωτερικά "ψυγεία". Αν επιτρέπουμε στην υποκρισία της κοινωνίας να ορίζει τη ζωή μας, κλειδωνόμαστε, νιώθουμε μοναξιά και ενοχές, με αποτέλεσμα να βιώνουμε μια εσωτερική σήψη. Το γενικό μήνυμα είναι: αναγνώρισε το "ψυγείο" σου, άνοιξέ το και αγκάλιασε την τρέλα σου».
«Σκάβοντας κάτω από την επιφάνεια, συνειδητοποιείς ότι ο κεντρικός χαρακτήρας παλεύει τρομερά με τη μοναξιά» προσθέτει. «Έχει μια βαθιά ανάγκη να βγει από το περιθώριο, μια κραυγή για αποδοχή. Ο Copi κουβαλούσε όλη αυτή την "τρέλα" πάνω του χωρίς να απολογηθεί σε κανέναν, φέρνοντας στο φως την αλήθεια του. Μια αλήθεια που δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα, αλλά ένα μέσο για να αντιμετωπίσει ανοιχτά τη σκληρότητα της ζωής και της κοινωνίας».
Και όταν λέει «τρέλα» εννοεί κάτι που δεν συμβαδίζει με την κοινή λογική. «Το έργο δεν υπακούει σε κανόνες. Γίνονται μεταμορφώσεις και μεταμφιέσεις από το πουθενά, χωρίς λογική σύνδεση γεγονότων. Οι χαρακτήρες συνομιλούν για πράγματα που ούτε σε όνειρο δεν θα έβλεπες. Είναι σαν το Θέατρο του Παραλόγου, αλλά σε μια ακόμα πιο ακραία, σουρεαλιστική μορφή - είναι αυτή η "τρέλα" του μη αναμενόμενου και του μη ρεαλιστικού που τελικά μας πάει μπροστά, και νομίζω ότι την έχουμε και ανάγκη γενικά στη ζωή μας. Όταν διάβαζα το κείμενο, το έβλεπα να ξετυλίγεται μπροστά μου σαν κόμικ, σαν μια πασαρέλα από χαρακτήρες καρτούν.»
Τι κάνει όμως η ίδια με το δικό της «ψυγείο»; «Δεν έχω βρει ακόμα την απόλυτη απάντηση, αλλά σίγουρα με απασχολεί» αποκρίνεται. «Προς το παρόν, το ανοίγω λίγο, ρίχνω μια ματιά... Ξέρεις, όπως το βράδυ που σε πιάνει μια λιγούρα ή από βαρεμάρα ανοίγεις την πόρτα του ψυγείου απλά από περιέργεια για να δεις τι έχει μέσα. Το σημαντικό είναι να αντιληφθούμε αρχικά ότι έχουμε ένα ψυγείο. Το τι θα το κάνει ο καθένας μετά - αν θα το ανοίξει ή αν θα κλειδωθεί ο ίδιος μέσα πετώντας το κλειδί- είναι στο χέρι του» καταλήγει.
INFO
20, 21 & 22 Μαΐου 2026
Ώρα Έναρξης: 21:15
Διάρκεια: 75 λεπτά
Χώρος: Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών (Κολοκοτρώνη 25-27, Σταυρούπολη)
Εισιτήρια: 12€ (κανονικό), 10€ (μειωμένο), 8€ (ατέλεια)
Προπώληση: TicketServices & Ταμεία ΚΘΒΕ
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google
