Tώρα είμαστε στο κεφάλαιο «Πανελλαδικές» και ευχόμαστε καλή επιτυχία σε όλους τους μαθητές/όλες τις μαθήτριες, εννοείται με την ευχή να βρουν τον δρόμο τους στη γνώση, στη ζωή και στο επάγγελμα εντός ή εκτός των Πανελλαδικών. Όπως επιθυμούν.
Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω για το κεφάλαιο «επιστημονικός συνεργάτης» (του Υπουργείου Παιδείας) όταν ήταν τόσο επίκαιρο, αλλά για τους αιτούντες απόσπαση σε φορείς του επίμαχου υπουργείου τώρα είναι εξόχως επίκαιρο, καθώς περιμένουν τις απαντήσεις στις αιτήσεις τους.
Επίσης, για μένα είναι ένα σημαντικό θέμα, καθώς χρημάτισα σε αυτή τη θέση και γνωρίζω πολλούς/πολλές συναδέρφους με αξιόλογα προσόντα, εμπειρία, κατάρτιση, πτυχία και όλο το «πακέτο» προσόντων που έχουν αποσπαστεί, υπηρετήσει σε φορείς, πότε πιο ταπεινά, πότε με μεγαλύτερη ορατότητα, αλλά πάντα με τη στάμπα του «αποσπασμένου εκπαιδευτικού» αυξημένων προσόντων (καλή στάμπα είναι, πλην αντιπαραβάλλεται στη μονιμότητα του επιστημονικού προσωπικού).
Το «να γυρίσουν πίσω στα σχολεία τους» κρεμιέται από τα χείλη πολλών αξιωματούχων της παιδείας, ενώ άλλοι συνάδελφοι αντιμετωπίζουν (μη γνωρίζοντας βέβαια τίποτα πέρα από μια λίστα με ονόματα) τους αποσπασμένους επιστημονικούς συνεργάτες (και επιστημονικές συνεργάτιδες) ως «χοντρά βύσματα».
Αυτό που έχω να πω είναι ότι έχει ενδιαφέρον, δουλεύεις τρελά, δουλεύεις εντατικά για να εξασφαλιστεί η όποια δυνατή συνέχεια, και όταν είσαι μόνιμος εκπαιδευτικός είσαι και κάπως τυχερός στο σύγχρονο συγκείμενο, καθώς υπάρχουν πλείστοι νέοι (ή και πλέον μεγαλύτεροι σε ηλικία) συνάδερφοι σε ερευνητικούς φορείς, πανεπιστήμια και εργαστήρια που είναι με καθεστώς «με μπλοκάκι» για πολλά, πολλά χρόνια, ελλείψει οργανικών. Με μετα-διδακτορικά, δημοσιεύσεις, προσόντα που με κόπο απέκτησαν, θιασώτες μιας σκληρής μερικές φορές (αν όχι όλες) πραγματικότητας χωρίς επαγγελματική σταθερότητα και ιδιαίτερη προοπτική.
Μέσα σε όλα αυτά, ξαφνικά κοιτάς στον ουρανό, ένα αλεξίπτωτο κατεβαίνει και προσγειώνεται σε μια καρέκλα του φορέα ή του υπουργείου ενός επιστημονικού συνεργάτη που από ένα χιλιόμετρο μυρίζει ότι έχει «μέσο», «δόντι», είναι φυτευτός, ή άλλως…αλεξιπτωτιστής, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Με ύφος πολλών χιλιάδων καρδιναλίων, αλαζονεία απροσμέτρητη, και τον αέρα του «ανίδεου» βυσματία μπορεί απλά να σε τρελάνει, αλλά επειδή ως ενδημικό στο δημόσιο είδος αναγνωρίζεται εύκολα, δεν μπορείς να πεις πολλά για την: αξιοκρατία, την αποτελεσματικότητα της διοίκησης, τη διαφάνεια, και άλλα ωραία «κατασκευάσματα» του συστήματος. Είναι, επίσης, χωροκατακτητικό είδος (αν και αποτελεί αντίφαση με το να σαι ενδημικός…), καθώς στο νέο τους περιβάλλον οι αλεξιπτωτιστές αυτοί καταφέρνουν να προσαρμοστούν, να πολλαπλασιαστούν γρήγορα και να εξαπλωθούν επιθετικά.
Συμβαίνει δε με όλες τις κυβερνήσεις να μην υπάρχουν καρέκλες να τους καθίσουν τους ειδικούς συνεργάτες, τους με έμμισθη εντολή, τους επιστημονικούς συνεργάτες, και για να μην είμαστε άδικοι δεν είναι όλοι άσχετοι -αλλά αυτοί που είναι θα πρέπει να χαμηλώσουν το κεφάλι ως ένδειξη σεβασμού στους πολεμιστές, φιλότιμους, υπερπροσοντούχους του δημοσίου με πραγματικά προσόντα. Από αυτούς σιτίζονται ως «παρασιτικό» είδος (μα τόσα πολλά χαρακτηριστικά). Και λες όταν βλέπεις αδέρφια, ξαδέρφια, συζύγους στο ίδιο (πληρωμένο από τους Έλληνες πολίτες) μετερίζι, τώρα ή έχουν κληρονομικό χάρισμα ή απλώς μερικές φορές (και όχι λίγες, με το μερικές να τείνει προς το πολλές) το δημόσιο στελεχώνεται, όπως μια «φαμίλια» με τους συνειρμούς που σκεφτόμαστε.
Κι αυτό ήταν, ίσως, το κερασάκι σε μια μεγάλη τούρτα, με πολύ παντεσπάνι και σιρόπια, όπου τα έχουμε δει όλα, κι αυτό είναι, απλώς, ένα πταίσμα;
Δεν είναι, όμως, για τους ανθρώπους που αδίκως αποκλείονται ή για τα παιδιά των Πανελλαδικών τώρα που έχουν ακούσει τόσα και τόσα, για το πληγωμένο μας δημόσιο, έχοντας δει τους γονείς τους να αγωνιούν και να χρυσοπληρώνουν φροντιστήρια, γιατί όλοι αυτοί οι συνάδελφοι συχνά προτιμούν να απασχοληθούν στην «παράλληλη» παιδεία (ή παραπαιδεία, αλλά ήθελα να αποφύγω τον όρο).
Μέσα σε αυτό το νέφος της έλλειψης νομιμότητας, οι πύλες των ιδιωτικών πανεπιστημίων ανοίγουν με τον χαρακτηριστικό ήχο που βλέπουμε σε θρίλερ…τι περιμένει τους φοιτητές/τις φοιτήτριες εκεί; Εκεί που σίγουρα το ιδιωτικό συμφέρον προέχει, ενώ παράλληλα, συστηματικά, για χρόνια, πραγματικά για τόσα πολλά χρόνια τραυματίζεται η δημόσια παιδεία, εγκάρσια, κάθετα, και οριζόντια. Ευτυχώς, έχουμε, όμως, την ορατότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και μαθαίνουμε τα απίστευτα επιτεύγματα των πανεπιστημίων και των φοιτητών/φοιτητριών, ακαδημαϊκών και γνήσιων επιστημονικών συνεργατών μας.
Στο δημόσιο, το σύστημα είναι «αλεξηλίθιο» θα ’ρθουν τα παιδιά τα έξυπνα, φιλότιμα και εργατικά να σώσουν την πατρίδα και την παρτίδα, βεβαίως, αλλά δυστυχώς η πίκρα από την κραυγαλέα, λυσσαλέα, και ανεπίτρεπτη αλαζονεία παραμένει στην καρδιά μας.
Με τη σκέψη «πού πας ρε Καραμήτρο που θέλεις να γίνεις και επιστημονικός συνεργάτης;» και με τη γνώση που από τη στιγμή που ο Τραμπ έγινε πλανητάρχης, όλο το αξιακό σύστημα, οικουμενικά έχει αλλάξει. Να γελάς και να κλαις μαζί.
Πέρα, λοιπόν, από τις ευχές μας για τις Πανελλαδικές, στέλνουμε και τις ευχές μας για καλή επιτυχία στις αποσπάσεις σε όσους τις αξίζουν και τις αξιώνονται.
Προσοχή στα αλεξίπτωτα!
