Ένας Έλληνας διδάσκει πυγμαχία σε Βουδιστές μοναχούς στο Νεπάλ

Μεγαλωμένος στην Αθήνα, ο Απόστολος Αγραπίδης διέκρινε από μικρή ηλικία την αγάπη του για την πυγμαχία. Η μία διάκριση διαδεχόταν την άλλη ως αθλητής του Πανελληνίου, ενώ αργότερα ασχολήθηκε με την προπονητική, φτάνοντας μέχρι το κατώφλι της Εθνικής ομάδας.

Ήταν την περίοδο εκείνη που από καθαρή σύμπτωση άκουσε για πρώτη φορά και άρχισε να μελετά μέσα από βιβλίο που του έδωσε ένας φίλος του την αγιουρβέδα, ένα πανάρχαιο παραδοσιακό σύστημα προληπτικής, θεραπευτικής ιατρικής και υγιούς τρόπου ζωής από την Ινδία. Από την πρώτη στιγμή μαγεύτηκε και αποφάσισε να αλλάξει τον τρόπο που ζούσε.

Το ένα έφερε το άλλο, ώσπου μια μέρα πριν από οχτώ χρόνια βρέθηκε να ακολουθεί σε μία εκδρομή έναν ορειβατικό σύλλογο στο Θιβέτ. Αυτό ήταν: Έρωτας με την πρώτη ματιά. «Οι δονήσεις που ένιωθα, ο αέρας, η ατμόσφαιρα, οι καλόκαρδοι αυτοί άνθρωποι, τα πάντα με μάγεψαν» εκμυστηρεύεται ο Απόστολος Αγραπίδης και προσθέτει ότι: «Όταν άρχισα να διαβάζω για την αγιουρβέδα και όσο περισσότερο προχωρούσα τη μελέτη μου τόσο περισσότερο ήθελα να βρω τρόπο να πλησιάσω το Θιβέτ. Κανείς εδώ στην Ελλάδα δεν με καταλάβαινε, όλοι με έλεγαν γραφικό. Ώσπου προέκυψε αυτή η εκδρομή με τον ορειβατικό σύλλογο και όλα ξαφνικά μέσα μου μπήκαν σε μια σειρά».

«Πού να φανταζόμουν τη συνέχεια…»

Ο ίδιος το ονομάζει «κάρμα». «Ήταν το κάρμα μου να βρεθώ εκεί. Το πρώτο μου ταξίδι στο Νεπάλ ήταν ένα αναγνωριστικό ταξίδι. Πού να φανταζόμουν τη συνέχεια… Εμένα στα ταξίδια μου μου αρέσει να βάζω στοιχεία όπως η άσκηση και προτρέπω όλους τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι ένα ταξίδι θα πρέπει να έχει (και) θεραπευτική ιδιότητα. Κάπως έτσι, λοιπόν, έφτασα να ρωτάω τους ανθρώπους εκεί πού βρίσκεται το στάδιο στην πόλη Ποχάρα, τη δεύτερη μεγαλύτερη σε μέγεθος πόλη του Νεπάλ όπου βρισκόμουν».

Ο Απόστολος Αγραπίδης δηλώνει με περηφάνια σήμερα προπονητής των Βουδιστών μοναχών. Πώς προέκυψε, όμως, αυτό και από το γυμναστήριο πυγμαχίας που διατηρεί εδώ και πολλά χρόνια στο κέντρο της Αθήνας έφτασε να διδάσκει πυγμαχία στο μακρινό Νεπάλ;

«Ψάχνοντας για το στάδιο της περιοχής, το οποίο βρίσκεται κάτω από τα Ιμαλάια, και μπαίνοντας εκεί μέσα στις 6 το πρωί, αυτό που αντίκρισα ήταν μοναδικό: Ήταν ένα γεμάτο στάδιο από νέους που αθλούνταν. Εντυπωσιάστηκα, γιατί στην Ελλάδα δεν είμαστε συνηθισμένοι σε κάτι τέτοιο» και συνεχίζει περιγράφοντας πώς κατάφερε να συνδυάσει την παραμονή του σε μία χώρα που πλέον λατρεύει με τη διδασκαλία του αθλήματος που αγαπά: «Φτάνοντας στην αίθουσα πυγμαχίας του σταδίου, οι άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί φώναξαν ‘ήρθε ο καινούριος προπονητής’, χωρίς όμως να το γνωρίζουν ότι ήμουν όντως προπονητής. Από την πρώτη στιγμή με καλοδέχτηκαν και μετά από λίγο καιρό έγινα προπονητής στην ομάδα. Τα παιδιά με πλαισιώνουν με πολλή αγάπη».

Γκουρού στις εξέδρες

Μία σημαντική στιγμή για τον ίδιο ήταν όταν τον τίμησαν ονομάζοντάς τον «γκουρού» πριν από δυο χρόνια. «Καθόμουν αμέριμνος στις εξέδρες του σταδίου και ξεκουραζόμουν μετά την προπόνηση παρατηρώντας τα παιδιά που προπονούνταν, όταν ξαφνικά ήρθαν άτομα της διοίκησης της ομάδας, της ομοσπονδίας, του στρατού (προπονεί και τη δική του ομάδα) με γλυκά, έστρωσαν τραπέζια και άρχισαν να κόβουν με τα δάχτυλά τους τα γλυκά και να μου τα δίνουν στο στόμα για σεβασμό στο πλαίσιο της τελετής που οργάνωσαν για να με ονομάσουν ‘γκουρού’».

Το επόμενο βήμα του ήταν να επισκεφθεί το μοναστήρι όπου βρίσκεται απέναντι από το στάδιο στο οποίο οι μοναχοί εκπαιδεύονται ιδιαίτερα στη θιβετιανική μουσική και στα μουσικά όργανα. «Όταν μπήκα μέσα, άκουσα τα παιδιά να ψάλλουν. Οι ήχοι που παράγουν είναι ιδιαίτεροι, δονούν το σώμα σου και το ‘καθαρίζουν’».

Πλέον, καθημερινά μετά την προπόνηση επισκέπτεται το μοναστήρι μαζί με τους αθλητές του. Ένα στοιχείο που του έχει κάνει εντύπωση είναι το εξής: «Όταν βρίσκουν τα παιδιά ωραία, φρέσκα λουλούδια τα αγγίζουν με τον δείκτη, όχι με την παλάμη, και αρχίζουν να τους μιλάνε, γιατί μέσω των λουλουδιών μπορούμε να μεταφέρουμε όποια μηνύματα θέλουμε», λέει. Ο ίδιος επιλέγει τρεις φορές την εβδομάδα, ανάλογα με τις συνθήκες, να κοιμάται στο μοναστήρι το απόγευμα και το πρωί να παίρνει τους μοναχούς και να κάνουν προπόνηση. Πρόκειται για μοναχούς-αθλητές ηλικίας 8-12 ετών, οι οποίοι κάνουν τις τελετές, ψάλλουν και είναι υπεύθυνοι για τα πάντα στο μοναστήρι. Πολλές φορές, όπως λέει ο Απόστολος Αγραπίδης, «επικοινωνούμε με τα μάτια και μπορεί να μην ακούς τίποτα».

Ποια, όμως, είναι η σχέση των κατοίκων του Νεπάλ με τον αθλητισμό; «Είναι ένας λαός που ασχολείται με τον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα με το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο, το κρίκετ, το πινγκ πονγκ, το στίβο και άλλα αθλήματα», ενώ ερωτηθείς για τη σχέση των μοναχών με τη γυμναστική λέει: «Στους μοναχούς αρχικά η πυγμαχία ήταν άγνωστη. Σήμερα, όμως, κάνουν μόνο πυγμαχία! Όλο το μοναστήρι γυμνάζεται, ακόμα και ο Λάμα. Τα παιδιά Βουδιστές έχουν μια απίστευτη δύναμη και είναι καταπληκτικοί αθλητές. Για παράδειγμα στην Ελλάδα μπορεί να χρειαζόταν να δείξω πολλές φορές μία άσκηση στους αθλητές μου, ενώ εκεί μία φορά τη δείχνω και την έχουν καταλάβει». Τα τελευταία χρόνια το Νεπάλ έχει εξελιχθεί σε τουριστικό παράδεισο για τους Κινέζους τουρίστες, οι οποίοι θέλουν να είναι συνεχώς μαζί με τον Απόστολο Αγραπίδη στο μοναστήρι και να γυμνάζονται!

Βουδισμός και πυγμαχία

Στο ερώτημα «πώς συμβαδίζει ο βουδισμός με την πυγμαχία», ο Απόστολος Αγραπίδης απαντά: «Η πυγμαχία είναι ένα ιδιαίτερο άθλημα, που συνδυάζει δύο στοιχεία: Το πρώτο είναι να είσαι πολύ απλός, γιατί για να φτάσεις ψηλά πρέπει να μάθεις να σκέφτεσαι απλά και το δεύτερο είναι ότι αποτελεί τον δρόμο για τον διαλογισμό, συνεπώς απαιτεί πνευματικότητα. Ένας καλός μποξέρ πρέπει να ζει σαν μοναχός, να σβήνει τα ‘θέλω’ του, όπως ισχύει και σε άλλα αθλήματα. Οι προπονητές όλοι εκεί είναι γκουρού».

Πέρα από τη αγάπη του για την πυγμαχία, ο Αθηναίος προπονητής έχει επενδύσει επιχειρηματικά στην περιοχή, καθώς διατηρεί ένα εστιατόριο στη λίμνη, που βρίσκεται περίπου 40 λεπτά έξω από την πόλη. «Βρίσκεται σε ένα μέρος όπου κατεβαίνουν δύο πολύ ωραία ποτάμια και το ανακάλυψα τυχαία. Από μία τέλεια σύμπτωση αποφάσισα να φτιάξω ένα μέρος με μαξιλάρες από μεγάλα μπαμπού και να προσφέρω στους επισκέπτες μου ό,τι έχουμε από τη γη μας, βουβάλια, ρύζι, πατάτες, νερό Ιμαλαΐων. Είναι κάτι που μου αρέσει πολύ και το απολαμβάνω».

Όσο για τις διαφορές που νιώθει μέσα του αυτά τα χρόνια που πηγαινοέρχεται στο Νεπάλ λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως «εκεί ανέπτυξα μια ηθική, που δεν μπορούσα να βρω εδώ. Με βοήθησε στο να γίνω ακόμα πιο υπεύθυνος. Νιώθω πως συμμετέχω σε έναν κύκλο ζωής. Εάν δεν είναι αυτό το νόημα της ζωής, τότε ποιο είναι; Χαίρομαι που συμμετέχω σε όλο αυτό».

*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 25.1.2026