Τρεις γυναίκες που άνοιξαν νέους δρόμους με την Τέχνη τους αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν την ευτυχία στην προσωπική τους ζωή, έρχονται στο προσκήνιο μέσα από την εικαστική περφόρμανς «Εντροπία» που παρουσιάζεται στο Θέατρο Τ.
Ο Ανδρέας Μπαλαούρας, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, έχει δημιουργήσει ένα σουρεαλιστικό έργο με επίκεντρο τρεις εμβληματικές φυσιογνωμίες στον χώρο των Τεχνών του 20ου αιώνα: την Φρίντα Κάλο, τη Μαρία Κάλλας και την Ιζαντόρα Ντάνκαν, η μια στην όπερα, η δεύτερη στη ζωγραφική και η τρίτη στον χορό. Τρεις γυναίκες οι οποίες σημάδεψαν την τέχνη τους αλλά υπέφεραν στις προσωπικές τους σχέσεις.
«Πόσο διαφορετικές θα ήταν οι ζωές τους αν αυτές οι γυναίκες είχαν έναν ψυχολόγο; Θα είχαν άραγε μια άλλη αντιμετώπιση από την κοινωνία, τους συντρόφους τους, τις μητέρες τους;» διερωτάται ο κ. Μπαλαούρας μιλώντας στο emakedonia.gr.
«Και στις τρεις περιπτώσεις βλέπουμε πως οι μητέρες τους, τους περνάνε κάποια μηνύματα από την παιδική τους ηλικία, γαλουχούνται σε συγκεκριμένο μοτίβο της εποχής και μεγαλώνοντας καταφέρνουν να κάνουν λαμπρές καριέρες αλλά στη προσωπική τους ζωή υπάρχουν αγεφύρωτες ρωγμές με αποτέλεσμα να υποφέρουν με τις συντροφικές τους σχέσεις» εξηγεί.
Αυτό που τον εντυπωσίασε ήταν πως όταν ρώτησαν την Φρίντα τι την πόνεσε περισσότερο στη ζωή της, την ώρα που είχε 36 σπασμένα κόκαλα και ήταν στο κρεβάτι με άπειρα προβλήματα, εκείνη απάντησε ο Ντιέγκο, δηλαδή ο σύντροφός της. Από την άλλη η Μαρία Κάλλας λειτούργησε ως τρόπαιο για τον Ωνάση και υπέφερε και καθόλη τη διάρκεια της σχέσης αλλά και μετέπειτα αφού βυθίστηκε στη θλίψη ενώ η Ιζιντόρα Ντάνκαν μετά το δυστύχημα που πέσανε τα παιδιά της στον Σηκουάνα πνίγηκε εντέλει και η ίδια με το φουλάρι της πηγαίνοντας μια βόλτα με το αυτοκίνητο.
Εικαστική περφόρμανς, όχι βιογραφία
Στη σκηνή, βλέπουμε τις τρεις γυναίκες σε ένα σουρεαλιστικό κείμενο που αφουγκράζεται τη συνθήκη και το συναίσθημα, όχι μια βιογραφία.
«Πρόκειται για μια θεατρική περφόρμανς με στοιχεία που μαρτυρούν τις στιγμές τους αλλά δεν κάνουν επίκληση στο συναίσθημα του θεατή. Έτσι καταλήγουμε και στον τίτλο “Εντροπία” - η αταξία είναι συνυφασμένη με τις ζωές τους. Και οι τρεις έχουν μια καταπληκτική και λαμπρή πορεία στην Τέχνη αλλά παράλληλα όλα αυτά επισκιάζονται αφού όλες τους υπέφεραν πάρα πολύ στην προσωπική τους ζωή με τις επιλογές τους - νιώθω λες και ήταν αμέτοχες σε αυτό το κομμάτι. Στο έργο λοιπόν, έχουμε τρεις ηρωίδες και τη μάνα που παρουσιάζεται στην αρχή. Τέσσερις διαφορετικές περσόνες δηλαδή εναλλάσσονται διακπεραιωτικά και όχι παραστατικά από την περφόρμερ Χριστίνα Γυφτάκη.»
Η ιδέα της περφόρμανς ξεκίνησε από αυτή την μεγάλη αντίθεση στις ζωές τους: Κορυφή στην Τέχνη, μείον στην προσωπική ζωή. Αυτό που θα ήθελε ο κ. Μπαλαούρας να μείνει από την περφόρμανς θα ήταν ένα μήνυμα για την ισότητα των φύλων. «Αυτές οι γυναίκες δεν κακοποιήθηκαν απλά αλλά επαναστάτησαν σε αυτό μέσα από το έργο τους. Δεν πήραν αγάπη από τις μητέρες τους ή από τους συντρόφους τους αλλά από την τέχνη τους» λέει χαρακτηριστικά ο κ. Μπαλαούρας.
Δεν πιστεύω σε μεγάλες ριζοσπαστικές αλλαγές
Ο ίδιος πάντως πιστεύει πως τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από το παρελθόν. «Βρισκόμαστε στο 2026 όπου σε μεγάλο βαθμό πλέον αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει τοξική συμπεριφορά ή παρεμβατική μητέρα. Βέβαια, όλα αυτά περνάνε από γενιά σε γενιά. Προσωπικά δεν πιστεύω σε μεγάλες ριζοσπαστικές αλλαγές, το μόνο που πιστεύω ότι έχει αλλάξει στις γενιές είναι ότι η δικιά μας ανακάλυψε τον ψυχολόγο. Μέχρι τώρα ήταν ταμπού. Η νέα γενιά πλέον έρχεται σε μια επαφή με το μέσα της και πιστεύω πως η πλειοψηφία της δεν ανέχεται τοξικές καταστάσεις και συμπεριφορές και αποχωρεί εγκαίρως - αυτό ευελπιστώ τουλάχιστον. Εδώ έρχεται μια σύγκρουση σε κοινωνικό επίπεδο γιατί όταν η γυναίκα που έχει αυτονομηθεί ζητάει να χωρίσει από έναν σύντροφο συχνά αυτός απαντά με βία. Είχαμε πόσες γυναικοκτονίες μόνο πέρσι και μεγάλος αριθμός αυτών των γυναικών τους είχαν χωρίσει. Βλέπουμε πόσο έντονα συγκρούονται το παρελθόν με το τώρα. Είμαστε μια γενιά σε μεταίχμιο. Πήραμε στοιχεία από το παρελθόν αλλά αφουγκραζόμαστε και το μέλλον. Βλέπουμε ενεργούς πατεράδες που δεν υπήρχαν στο παρελθόν, υπάρχει η οικογένεια η οποία αν δεν μπορεί να εξελιχθεί χωρίζει - παλιά ο γάμος ήταν συμβόλαιο ζωής ασχέτως αν υπήρχε το συναισθηματικό υπόβαθρο για να συμβεί αυτό.»
Ο κ. Μπαλαούρας πιστεύει επίσης πως σε μεγάλο βαθμό γινόμαστε αυτό που ονειρεύτηκε η μητέρα μας για εμάς, χωρίς να αναιρεί και τον καθοριστικό ρόλο του πατέρα στην διαμόρφωση ενός παιδιού. «Έχω αντιληφθεί ότι το συναισθηματικό υπόβαθρο και την εξέλιξη μας, μας την παρέχει η μαμά με ενθάρρυνση και επιμονή. Μπορεί να γίνει κινητήριος δύναμη για το κάθε παιδί και μαζί με τον πατέρα να δώσουν στα παιδιά το εφόδιο να λάμψουν, να τους χαράξουν τον δρόμο. Βλέπουμε πολλές περιπτώσεις που οι γονείς στηρίζουν τα παιδιά τους και αυτά θριαμβεύουν και άλλες που οι γονείς αποδίδουν δικά τους όνειρα στα παιδιά καταπιέζοντάς τα. Τα ευτυχισμένα και δεμένα ζευγάρια έχουν και ευτυχισμένα παιδιά» εξηγεί.
Σε κάθε περίπτωση παραμένει θετικός. «Με θέληση πρώτα απ’ όλα διορθώνεται και δουλειά από ψυχοθεραπευτή. Το πρόβλημα είναι βέβαια πως συνήθως στον ψυχολόγο πάνε αυτοί που υποφέρουν από κάποιον και όχι αυτοί που δημιουργούν τον πόνο. Μακάρι να υπήρχε κρατική επιχορήγηση έτσι ώστε όλοι οι έφηβοι να παρακολουθούσαν ψυχολόγους γιατί αλλιώς κάθε γενιά είμαστε ένα βαρέλι δίχως πάτο και αυτό διαιωνίζεται.»
Όλα αυτά στην παράσταση δεν είναι ευδιάκριτα. Όπως ήδη αναφέρθηκε, είναι ένα σουρεαλιστικό κείμενο που καλείσαι να δεις ως έναν σουρεαλιστικό πίνακα. «Αν ήθελα να τα πω όλα αυτά θα έγραφα ένα βιβλίο, η παράσταση παρουσιάζει εικόνες, λέξεις, στάσεις και συμπεριφορές που ο καθένας θα βιώσει μέσα από τα δικά του βιώματα και καταστάσεις.» Άλλωστε και ο ίδιος ως εικαστικός συστήνεται, μια λέξη που κατά τον ίδιο, τα εμπεριέχει όλα.
«Ο εικαστικός είναι ένας περφόρμερ που μεταμορφώνεται στο εκάστοτε αντικείμενο που καλείται να φέρει εις πέρας. Μου άρεσε το εικαστικό περφόρμανς πολύ και το εξέλιξα προς το θέατρο γιατί ήθελα οι συνθήκες να είναι ιδανικές για το κοινό. Μακάρι να μπορώ να τα συνδυάζω και να τα δένω όσο το δυνατόν καλύτερα και να υπάρχει μια εξέλιξη κάθε χρόνο σε προσωπικό επίπεδο - να παρουσιάζω μια εξελιγμένη μορφή του εαυτού μου. Αυτό που με ενδιαφέρει πρωτίστως να είμαι δημιουργικός και να νιώθω ότι προσφέρω κάτι στο σύνολο. Με την Τέχνη μου θέλω να προβληματίσω και αν γίνεται να σηματοδοτήσω και κάτι, ενδεχομένως μια εσωτερική αλλαγή» καταλήγει.
Εντορπία - Πληροφορίες
Παρασκευή 06/03, Σάββατο 07/03 & Κυριακή 08/03
Ώρα έναρξης: Παρασκευή και Σάββατο 21:15, Κυριακή 19:00
Θέατρο Τ (Αλεξάνδρου Φλέμιγκ 16) – στάση μετρό Φλέμινγκ
Διάρκεια: 70’
Εισιτήρια
Κανονικό: 17€
Μειωμένο (φοιτητών, ανέργων, ΑμεΑ, άνω των 65): 14€
Θεατρική ατέλεια: 7€ (μόνο με τηλεφωνική κράτηση και στο ταμείο του θεάτρου)
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/offer/entropia
Πληροφορίες - Κρατήσεις: 231 085 4333
